Pencere kenarlarında çiçekleri
uzasınlar diye
sabahları suladık hep
görünmez kıldık korkuları
Susmadı cır cır böceği de
çırpınıp durdu zavallı
yaz da bitti sırtında
Yeniden kışa gömdük kendimizi
ve kurumuş yaprakları
başka bir yıla taşıdık zamanı
Parktaki çınarın altına gelirdi adam
her gün gazetesini okumaya.
Çayını yudumlarken
ağacın dalları arasından
gökyüzünü seyrederdi arada.
Ağaç ne kadar uzun
hayat ne kadar kısaydı ona.
Bir çay daha isterdi garsondan
biraz daha kalabilmek için
ağacın altında.
Tersinden giyilmiş bir elbiseye
benzer Ayvalık
kış mevsiminde.
Gece yıldızların uzaklığı
yağmıştır
sessiz sokaklara.
Dalları kırık zeytin ağaçları
yeşile durmuş öylece bakar
ve hasret şarkılarını söyler sana.
Yollar birleşir derdim
Uzak diyarlar yakınlaşır, inandım
Işığa kapılan kelebektim koştum yanınıza
Temiz bir gökyüzü akardı içime
Bağışlamanın duru sevinci
Beyaz bir çiçek gibi yürürdü yüreğime
Bilemedim hırçın bulutların geleceğini
Zemheri kışların soğuk ellerinde
Çiçeklerin susacağını
Biz derken yok sayın beni
Yarılmış bir ağaç oyuğunda
Teslim ettim ruhumu.
Yıldızlar söndü ansızın
Yok oldu kendine bakarken
aynasında ömrünün.
Çığlık sesleri aydınlattı geceyi
yurdun arızalı asansöründe
ölüler gördü sadece.
Ardından yürüdü öğrenciler
hesap versin istendi sorumlular
direnerek polisin coplarına
ölüler gördü sadece.
Suçlular bulunamadı elbet.
Korkudan atlamasaydı boşluğa
hala yaşıyor olabilirdi,
diye geçti polis telsizleri.
Akın Güre
Dalları eğik yaşlı ağaçlara bakarken
huzurlu bir ufuk çizgisinde
düşündüm geçen yıllarımı.
Bilsem bir ömür böyle geçecek,
sessiz bir bulut gibi
beklerdim başlarında.
Arındım bütün ağırlıklarımdan
vakur bir sessizliğe
kapatarak kendimi.
Sonra açık denizlerin
kıyılarında karşıladım
yalın bir sevinci.
2023
Ağlarını çoktan topladı balıkçılar,
Birazdan tezgahındaki kıpır kıpır sardalya için
yoldan geçen müşterisine seslenecek Cevat:
"abi sardalyam yeni geldi, çok taze" diyecektir.
Çarşıda dün gibi azar azar artacak kalabalık
Caddenin girişindeki bankanın
duvarına yaslanıp kısmetini bekleyecek Hüseyin,
Buranın en yaşlı hamalı o.
Ve ilk sigarasını yakacak.
Kepenkler açılacak birer birer
dünkü gibi,
Tombul domateslerini kasaya
özenle dizecek Recep.
Sokağın gürültüsü
Dünden kalma bir şölen gibi
başlayacak yine.
Yüzlerindeki ifadelerden
mutsuz olduklarını sanmayın.
Hepsi adını koyamadıkları
bir alışkanlıkla
"merhaba" diye sesleneceklerdir size.
Ayvalık, 2023
Hayatın öpülmemiş yerlerinde
Kalmış hasretlerin benzemezliği
Geçmiş baharların solgun umutlarına
Saplanan gençliğin
Ama sen
Kuşun uçuşuna bak yine
Hadi kalkın dereler
Yola koyulalım
Henüz sular çekilmeden
Zehir akmadan yatağına
Hadi göçmen kuşlar havalanın
Uzun yolculukları tanırsınız
Son yuvan dağılmadan
Yurdunuzdan kovulmadan
Hadi bulutlara hasret dağlarım
Yağdır yağmurlarını
Son balta vurulmadan ormanına
Yetiş bu kıyama
Hadi öksüz tarlalarım
Bahçelerim, bağlarım, meralarım
Kovulmadan köyünden
Dur deyin bu yağmaya
Ayvalık
sokakları karşı kıyılarla doludur
hasret şarkılarını
söyler yorgun mavnalar
seni koluma takınca nereye gidilirki başka.
Bu şehrin sokakları hep bekleyecek bizi
aynı güneşin batışını
öpeceğiz senle
aynı imbat dağıtacak
hüznü.
Bu şehrin sokakları
ayrılıklarla dolu sevdiceğim
kavuşmanın en sıcak
rengi titrer içimizde.
birikir sessiz geceye inen bir serinlik
bu yeter bize.
Bir kadının gelin fotoğrafları
Gökyüzüne bağlanmış mendillerdir
Gizli kalmış göz yaşları
Ayrılık da birleştirir insanları.
Tutuklu kalmış sevdalardır
Boynu bükük çiçeğin kalbinde saklı
Kim demiş ki unutulur
Ayrılık da birleştirir insanları.
Özlemlerin kanadığı yerde sanmayın
Konacak dalları yoktur kuşların
Söz vermişsen kendine
Ayrılık da birleştirir insanları.
Mutlu ayrılıklar yoktur bilirim
Ama yeminler serpilidir üstüne
Katlanmaya razıyım diyorsan
Ayrılık da birleştirir insanları.
Yaşadığım yer böyle değildi
el verdiğim hatıralar silinmiş şimdi
meydandaki parkta tek başına kalakalmış koca çınar
Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis.
Kimi sorsam yok diyecekler
kimi görsem başka bir alemde
bir ayrıksı otuyum sanki yanlarında.
Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis.
Kurnası yeşil eski çeşmeden anladım değişen her şeyi
kasketine gizlenerek yürüyen
utangaç adamın bakışlarından anladım bunu.
Yayla'da çınarların hışırtısında
geçen zamanı dinledim.
Hızla kirleniyordu her yer gibi şehir
ne başımı sokacak bir ev
ne kalabalık sokaklarda bir tanıdık kalmıştı
altından geçtiğim ıhlamurun kokusu dışında.
Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis.
Biliyorum ait olduğum başka bir ülke de yok
arkamdan ağlayacak kimsem de.
nasıl anlatsam beklenen yağmurun tıpırtısını
olgunlaşan kirazın rengini
balkondaki çiçeğin müjdesini
nasıl anlatsam.
toprağa atılan tohumun bekleyişini
kavuşmanın sevincini
içimde düğümlenen sancıyı
nasıl anlatsam.
hendekler kazılmış, yollar yarılmış,
nasıl söylesem ağladığını rüzgarın
denizde sürgün çığlıklarını martıların
nasıl anlatsam.
günler böyle geçecek diye.
öksüz kalmış çocuğun ağladığını
sandığımdan uzun süreceğini kötücül çağın
nasıl anlatsam.
Kadıköy iskelesinde başına buyruk umutlarımı
nereden çalmıştım bilmiyorum.
Denizi içiyordum,
birbirine bağlanmıştı her şey .
Bu alışkanlıklara ben de kanmıştım.
Kayıp gidiyordu önümden gemiler
suları köpürte köpürte.
Her şey kendi sevincinde
ayrı bir kederde.
Martılar konmuştu şehre
el çırpıyordum martılara
el sallıyordum gemilere.
Rüzgar dolmuştu içtiğim çayın kokusuna
ama yine de korkuyordum kimsesiz kalmaya.
Akşam inince sulara
hayalet bir gemiydim artık
beni evime götüren son durakta.
Bu sabah ağlarına takılanları
ayıklıyordu ayvalıklı bir balıkçı
Yakalamak için yarışıyordu
martılar,
denize atılan taş balıklarını.
Aç martıların bağrışlarını dinledim,
ve sisin arkasına gizlenmiş körfezin
sessizliğini.
Martılar bekleşiyorlardı hala
denizin verdiklerine şükreden adamın
atacağı balıkları,
yağmur tanesi kadar minik
bir kuş sevinciyle.
Taş balıklarının ne kadar zehirli
olduklarını sonradan öğrendim,
ne kadar çaresiz olduklarını martıların.
Ve ne kadar acımasız olduğunu
denizin verdiklerine şükreden balıkçının.
Şiirler iyi havalara benzer
Kendinizi attığınız sahilde
Dokunulmaz ne varsa
İlk dokunuş ilk gülümseme
Yeniden başlamanın akışında.
Süregiden karanlığa ne dayanır
Bir şiirden başka
Ne bağlar ki sizi kendine
Korkusuz kılan yok oluşa.
Yaprak olur sarmak için yaranızı
Ağaç olur eğilen yasınıza.
Sen gecenin karasını bilirsin tek
Benim karam binbir renk
mavili morlu
Her tonu ayrı sevdaya çalar
Çırpınır durur
Ah dedim,
Kanadımdan düşen tüye
Neyi anlatmalı şimdi?
Kaç kere yanıldığımı,
Kaç kere öldüğümü,
Kaç kere bıçaklandığımı mı?
Çaresizliğimi o bilir.
Nasıl beklediğimi kör geceyi
İçimde kor ateşi,
Duvarlara kazıdığım hikayeyi.
Güllerle uğurladığım gençliğimi
Yoksun hayatımın neşesini
O bilir. Ona sorun hepsini.
Kanadımdan düşen tüye.
Özgürce uçuyor hala
Maviler içinde
O saf kalbiyle.
Çığlığım olur musun dedim fırtınaya
Sözcüklerim göçükte kaldı
Duymaz ki kimse
Sesine can ver diye yalvardım geceye.
Hayallerim esirdir derin bir oyukta
Nefes ver dedim ona, zemheri kışa
Elleri üşüyen kızıma kıyar mısın?
Nasıl acımadılar onlara nasıl?
Kayalara kazıdım bunları
Öfkemin okunu sapladım ufka.
Ulağım olur musun dedim nehire
Sesimi yetiştir yere göğe
El versin kalan canlar
Yemin ettim bir kere.
Kelimelerle oynamak hoşuma gider
Sayıların dili kurudur.
Duvarlarla örülü bir dünya yaratan
değişmez kuralları vardır .
Sayılar sözcükleri sevmez,
oysa sözcükler sayılara aşıktır,
onları da içlerinde saklarlar,
pek anlaşamasalar da.
Sayılar düzen ve sıra demektir
Sözcüklerse isyan.
Akın Güre
Bir fırtına vurdu ansızın
Kondu yakama
Hadi hadi
Güneş bulutların arasından
Kurtulup çarptı yüzüme
Hadi hadi
Sis kalkmış üstünden
Gökyüzüne kavuştu deniz
Hadi hadi
Dağlardan gelen taşkın sular
Akıp geldi yanıma
Hadi hadi
Sabahı bekleyen yıldız
Kaybolmadan uyandırdı yine
Hadi hadi.
Biliyorum bir tüy kadar
hafif olacağım omuzlarınızda
Sessizce ilişip bir bulutun arkasına
Beni görmeseniz de
Bütün ırmaklar kadar sesim
gür çıkacak o zaman.
Suyu hala akan eski çeşmenin
yanından geçirin beni
Eğilip kana kana içtiğim
Bir akşam üzeri olmasını
isterim bunun
Güneşin omuz verdiği günlerime
son defa bakayım diye.
Doğduğum ülkemin
kokusunu serpiştirin üstüme
kıvırcık saçlarıma dolanan
Çocukluğumu yaşatsın
Hayallerimin göğünde
bir yaprak gibi uçayım yine.
Açık sözlü oldum hep
inandığımı söylerken
Korkmadım tek başına kalmaktan
Böyle hatırlayın isterim
Şimdi böyle koyun beni
toprağın bağrına.
Özgür olmasını istedim ülkemin
Güllerinden yeniden doğmasını
Kızıl atlarına binip giden
o güzel çocukların
Onların cesaretini aldım yanıma.
bu sahil yolu şirinkent'e gider
dalgalar çırpınır keşfedilmemiş koylarda
kaygılarımı gizlerim çocuksu bulutlarda
sevincim gibidir martılar
çoğalırlar, sonra kaybolurlar
masalar kurulmuş kıyıda
gök renginde uyur adalar
duyulur şarkıları uzaktan
nasıl okşar bizi baktıkça erişilmez yarınlar
gönlü kırık bir iğde ağacıyım ayvalık'da
Demir bariyerlerle çevrilmiş park
tam orta yerinde şehrin
bir ağlama sesi var
Bir çocuğun kalbi kırılmış yine
nasıl giyinir uzaklara çocuklar
hangi kuytuda saklıdır
Anlatılacak hikayeleri var
başka söylenecek şarkıların
doğruları savunur direnir
En uzun gecenin ayazında
Neredeyim, hangi zamanda
Kafamda yanıp sönen bir ışık
Sel gibi boşalmış sulardayım
Eşitsizliğin bedeliyle yaralı
Engelleri aşmalıyım
Nefesimi kıstıran korkuyu
O duru atlar nerede şimdi
Nerede yalaza kalkmışlar
Fırtına ekili al yeleleriyle
Göl kuru, toprak çatlamış
En uzun gecenin ayazında
Ne haldeyim, ne haldeyiz
Söyleyin, daha çok örselenmeden
Yola çıkmanın zamanı değil mi?
Boş kalmamalı eli sevdaların
Kimse kesmesin rüzgarını çocukların
Ki yarınlar bu zamana ekilmiştir
Geceyi bölen tasa sabaha gebedir
Söyleyin nasıl arınırız bu tutsaklıktan
Sırları elimizi bağlayan geçmişten
Nasıl özgür bırakırız kendimizi?
Yapılacak çok işimiz var dostlar
Korunmak mümkün
Derinlere işlemiş zehrinden yaraların.
Kocaman gözleri var
İkizdereli yaşlı kadının
Bakınca sarsılıyor dağ tepe
Elinde asası Musa'nın
Delecek gibi suları
Ayaklarına dolanıyor tüm canlar
Dibinden ayrılmıyor börtü böcek arılar
Gözleri deniz feneri
Omuzlarından salınan örtüsü bayrak gibi
Göğe uzuyor ince gövdesi
Bir yanı elvermiş buluta
Bir yanı dolanmış sabahın tenine
Yıllardır burada işte suyun başında
Akmasın çamuru bulandırmasın diye
Eğilmez bir kaya ormanın dik yamacında
Gördün mü yaslan ona
Gözleri buram buram inat
Avuçlarında çatlamış sabır
Dimdik ayakta dimdik ayakta
Vadiye sarılmış evladı gibi
Ululanır zorbanın dumanına
Patlayan taş ocağına
Bir omzunda açmış cesaret gülü
Ötekinde bekler bir atmaca
Dokunsan yarılır gök, yıkılır acun
Derin kökleri yeminle girmiş toprağa
Ne jandarma anlıyor bunu ne savcı
Elinde yaslandığı asası geçit yok diyor ocaklara
Onlar ki düşmanı ormanın, tüm canların
Arılar oğul vermiş karıncalar yuva
Kuşlar konmuş ondan yana
Orman da ondan yana, çoluk çocuk
İkizdereli yaşlı kadın dikilmiş karşılarına
Kabusu yağmanın talanın
Gök çağlasın peşinden
Kimse çalamaz hayatını
Sular bundan sonra böyle aksın
Böyledir uğultusu ormanın.
Işığın etrafında dönüyor kelebek
çaresiz kanat çırpmalar
gölgemdeki büyük yalnızlığım gibi.
Her sabah böyle uyanıyorum
çıplak dallarına ağacın
konsun diye serçeler.
Eğilip akan suya dokunuyorum
günün savruk perişanlığı
başladı yine.
Bilmiyorum, o boşlukları nasıl doldurmalı şimdi.
Dağılmalı endişeler, korkunun arkasında dizili çaresizliği, kimler yalanlar.
Aksın gürül gürül onlar.
Söz eğilmesin, mahcup, korkak kalmasınlar. Cesaret sağılsın
Yoksa, başka yolu yok yaşamanın.
Savun soylu direncini. Kalk, yüzünü yıka kuytuda bekleyen yüreğinde doğrularla.
Yoksa, barbarlar kıyacak yine çocuklara.
Yine dayanamayıp
O sakladığım tohumu
Ekiyorum avucuma
Yeşermesini bekliyorum
Yeni bir rüzgarda açsın diye
Dışarda hava soğuk
Ben yorganın altında
Perdenin aralığından soluk bir ışık
Bir serçe sesi üşüyen omzumda
Kanatlanıp duruyor boyuna
Kolay değil kabullenmek
Ama yaz bitti sonunda
Takıl göçmen kuşların arkasına
Vaktidir artık
Tası tarağı toplamanın
Üstümüze serildi sonbahar
Vedalaş denizin mavisiyle,
Bütün yaz iyi geldi sana
Hoşçakal de kumrulara,
Yuvalarını kurdular sonunda
Toprağını havalandır kayısının,
Rüzgar epey hırpaladı dallarını
Ama bol meyve de verdi sana
Ortancalarını unutma budamayı,
Körpe dallarını ayır
Seneye görüşmek üzere selamlaş zakkumla,
Bütün yaz açtı sana
Yaz da bitti sonunda
Ekilecek tohumlar saklandı gelecek yaza
Kış hazırlıkları tamamlandı
Tarhana, makarna, salça
Rüzgar ve güneş yetti ucu ucuna
En son zeytinler karardı
Yaz da bitti sonunda
Buna üzüldüğün kadar
Başka şeyler de var aklında
İyi gelmiyor sana bu havalar
Solgun bir yüzü andıran yaz,
Bu yitirilmiş zaman
Kaybedilenleri hatırlatıyor
Sürünür gibi yaşamak ağır geliyor sana
Arkandan kovalıyor rüzgar
Hadi vedalaş onunla
Yaz bitti sonunda
Nereye gömerseniz beni
Bilin ki yeşeririm orada
Nasıl kazdıysam toprağı
Bir gün çıkmasını bilirim
Nereye gömerseniz beni
Bilin ki güneşi görürüm hala
Nasıl kazdıysam karanlığı
Bir gün kurtulmayı bilirim
Nereye gömerseniz beni
Bilin ki soluğum dağlarda yaşar
Nasıl kazdıysam kayaları
Bir gün kavuşmayı bilirim
Nereye gömerseniz beni
Bilin ki yanınızda açan çiçeğim
Nasıl döküldüyse yapraklarım
Bir gün çoğalmayı bilirim
Nereye gömerseniz beni
Bilin ki içinizdeki alevim
Nasıl elmasa çevirdiysem taşı
Bir gün yeniden doğmayı bilirim
Saçlarına konan serçeler midir Amini
Şimdi dolduran sokakları
Dağ kükredi gök kükredi sonra
Bütün kadınlar kesti saçlarını
Gözlerini kapadığında
Açıldı bütün peçeler
Ellerin deniz kokusu mu Amini
Dağ kükredi gök kükredi sonra
Şimdi gökyüzü çağrılıyor adınla Amini
Genç bir kadın öldürülmüş
Saçlarından tutuştu dünya
Dağ kükredi gök kükredi sonra
Ellerimiz kelepçeli
gözlerimiz kilitlenmiş bekliyoruz
toprak sessizliğe gömülecek mi yine
boyunları bükük yaşlılar
zorbalar gelecek diyorlar
Dinledim içimizde biriken
ekilmemiş topraklar kadar
uzun terk edilmişiliği.
Nereye konsun ki göçmen kuşlar
yeşersin başaklar diye
nasıl yoğrulursa hamur
nasıl bölüşülürse ekmek
nasıl geceden açarsa çiçek
vakti gelmedi mi daha.
Bunları düşündüm boyuna
yıkadım yüzümü gökyüzüyle
ses verdim duyulsun diye
zorbalar gelemez artık buraya
Siz bakmayın yaşlılara
hiç bir yasak küllendiremez
bir çocuğun kalbinde yeşeren çiçeği.
dün gibi geçecek bir güne
merhaba diyemiyorum
kümesin tavuğu olamıyorum
bir türlü
yumurtlamanın sevincini duyuran
ağını umutla akşamdan denize serpen
başka bir sabaha uyanmak isterdim
o balıkçı gibi
ama olamıyorum işte!
kabahat kimde mi?
sorulması en kolay soruları
yapamadıklarından seçtin yine
yenilgiyi kabullenmek mi bu
bile bile
korkak savaşçı!
huzurlu sandığın o gölgede uyukla daha
dün gibi geçecek bir güne
sayıkladığın umutlarla uyanmadan
yıka ellerini ve anla
arın ki yalnızlıktan
doğacak bir günü karşılamayı
o zaman hak edersin unutma!
Edirne'deyiz, puslu bir hava
Meriç hırçındır, bulanır suları
Kimse kaldıramaz yerden
Öyle ağır yükü acının
Böyle yaşanmıştır Edirne'de üç yıl.
Edirne'de bir Eylül sabahı
Radyodaki ses kapında
Çatılır silahlar, ev basılır
Kitaplar toplanır
Meriç derin uykudadır
Ellerin bağlı
Gözlerin kapalı
Dört duvar gecedir gündüz
Hüküm verilmiştir.
Edirne'deyim vakit sonbahar
Kırmızı yakışmaz bu şehre
Sokaklar boşalmış
Akan kan durmuştur
Başka türlü çalar davullar
Kimilerin acısı kimilerin sevincidir
Vurulur ha vurulur
Emeğin köleleliği kurulmuştur.
Meriç böyle akmış yıllardır
Böyle eğilmiş söğütler
Suyun rengi çalınmış
Toprak küllenmiştir
Edirne şimdi sessiz
Saklanırsın kendinden
Kah korkar kah ağlarsın
Bir yaban gibi kopmuş dağından
Yolun uzun yolun yokuşlu
Kaç yıl daha geçecek
Ne beklenir yarından
Eğilmiş söğütlere nasıl anlatılır
Nasıl söylenir unutulmayan şarkılar.
Nasıl gidilir Edirne’ye
Göz yaşlarım kapatmış yolu
Bıraktığım yerde midir
Kapalı çarşıda kokladığım hava
Yürüdüğümüz yolları Karaağacın
Nasıl giderim Edirne’ye bir daha
Bunları sordum kendime
Günlüğümdeki sayfada.
Gidelim derdin giderdik
sen geldiğin yerleri özlerdin
Gece mavi dağları aşardık
yakındı içimize kuşlar
Sokulurduk birbirimize
dizin dizime değerdi
Karlı geceden geçerdik.
Omzumda uyurdun,
kucağımda çocuğumuzla
yıldızlara bakardım
her yer beyaz her yer yüzün
Bak ne güzel bahçe, ne güzel evimiz
İyi insanlardı komşularımız.
O küçük evi doldurduk birer ikişer
en güzelini sen seçerdin
yeni örtüler, yeni yastıklar
balkonda çiçekler
Belki bir gün döneriz derdin - canlanırlardı.
Göğe bakardık ikimiz içindi gök
Hanımeli koklardık ikimiz içindi hanımeli
Balkonda şehir ışıl ışıl
Küçüktü evimiz, küçücüktü masamız
üzeri dopdolu
En güzeli senin olmandı.
Gidelim derdin giderdik
Saçlarının kokusundan anlardım
Sen varsan ayrılıklar güzeldi
Sabretmeyi sen öğrettin
Elini ver göğe bak derdim
Yeter ki ayrılma yanımdan.
(Ayvalık, 2021)
sonra bozuldu çardak
göçmen kuşlar geçti üstümüzden
bahçede havuzun suyu çekildi
imgeler dondu soğukta
yaşatmak için korlanmış ateşi
kimi bulacaksın şimdi yanında.
sonra uzaktan baktık vadiye inen suya
beklemiştik başında yıllarca
aynı çardak kurulsun istedik
bir efsanede yazılıydı adlarımız
her bahar anıldık yakılan ateşte
böyle okundu ağıtlarımız
böyle saklandı niyet taşı.
sonra dağıldı sofralar
her yerde çaresizlik
dilekler değil üzüntüler
hayal kırıklığı ve yenilgiler
bağlandı dallara
böyleydi işte perişanlığımız
karanlığa kilitleyip kendimizi
göçtük başka yıldızlara.
(2022)
Bir ada yolculuğunda ışığın peşinde
denizden kokusunu alan rüzgar
dağılan parçalarımı birleştiriyor
Uzaklara çekiyor beni sevdalarım
tutunacak yeni dallar buluyorum
arkasına gizlenmiş bir koyda
Sonra bir kumsalda, yıldızların sularda
yüzdüğü bir gece, yürüyorum
uysal sevincimi takarak koluma
fırtına günlerdir kesilmedi
yıllarca sürecek diyor birileri
beklediğimiz kuşlar gelmedi
belli ki yakınımızda değiller
nasıl anlatmalı onlara başımıza gelenleri
yaprakları erken sarardı bu yaz
nefes alamayacak ağaçlar
toprak çatlamış
belki yıllarca sürecek diyor birileri
sular kaçmış derinlere
bütün canlılar gizlenmiş
fırtına sallıyor her yeri
uğultusu bir deprem günlerdir
belki yıllarca sürecek diyor birileri
kapı pencere açılmıyor korkudan
kimse soramıyor kuşlar nerede
nereye saklandılar
bildikleri ne
Beni pek tanımazlar, bilirim
Şehir ezberimdedir oysa
Yollar anımsar beni.
Dingiloğlu parkında babaannem ve kızanı
Akşam kararmadan daha
Ağaçlarda uykuya dalmadan kargalar
Ezan henüz okunmamış
İki kaşık dondurma bolcasından
Artık mutludurlar.
Parkın ateş çiçekleri geceye hazırlanır
Ve kapı çalınır yaprak hışırtısında
Gök kızıllanır, mavileşir ardından
Bilirim böyle akşamlarda yeşerir yediveren
İçimde muska gibi bir sevinç. Gül kokusundan
Onunla yaşamak isterim hep.
Beni tanıyan pek kalmadı buralarda
Gövdesi yarılmış bir çınarım artık
Dallarım gövermiş
Gölgem uzamış arkamda.
Kalacak yerim yok
Devrilmiş eski Bulgar evi
Dibinden kesili ağaçlar bahçede
Yollar yuttu kapımızı, penceremizi
Önce amcam öldü sonra herkes.
Beni tanımaz çoğu kimse
Zaman ak bir bulut gibi çizilmiş göğe
Ben hala çocukluğuma giyinirim
Saklanırım büyüdüğüm gölgeme.
Hiç unutmadım Sevgi ablanın bakışlarını.
Böyle desinler arkamdan
Bilinmeyen kokularla okunmuş diye
Ve kavak hışırtılarını duymak isterim.
Söyleyin hatırlayanlara
Elinde tahta kılıcıyla
Kahraman şövalyesiyim çocukluğumun.
En çok kara treni özledim
Gittiğim yerlere taşıdım sesini.
Ayrılıklara alışmayı öğretti bana
Gidip de gelmemeyi
Ama kaçmayı değil.
Böyle desinler arkamdan
Hasırlar tutuşsun göğe
Üstünden atlansın ateşin.
Niyetler çözülsün boğumundan
Düğün, dernek göğe varalım
Olmasak da
Olsak da buralarda.
Geldim hikayemin başına
Bir çiçek bıraktım
Beni var eden çocukluğa.
Suyunu doldurdum kuşların
Bizi hatırlasınlar diye.
Böyle yazılmış muska.
.jpeg)
Umudun bekçisi ak bulutlara
Yaslanıp ağladım yine bu sabah
Aynı hüzün serpildi içime
Neden böyle geçer günler
Aynı haberler akıyor alt yazıda
Yüzler asık, gözler yerde
Neden bu acımasızlık
Yükü ağır nefesin
Uzar gider, ezer geçer hayatı yokuşlar
Dayanacak takatı yok
Beklemeye sabrı yok
Aşınmış kayaların
Umudun bekçisi ak bulutlara seslendim
Al rüzgarını kurtar bizi dağılmışlıktan
Kendimizi çaresiz sanmaktan,
Kandırmaktan kurtar bizi
Can suyu ol yorgunluğa, usanmışlığa
Neşemizi, şarkıları al da gel
Deniz ışısın cesaretimizle
Güven versin kumrunun sesi
Yoksa susmayacak bu çığlık
Yaramız kapanmayacak.
.jpeg)
Ey Gölmarmara Gölmarmara
Nerede öpülesi yüzün
Su kuşları da unuttu seni
Gümüş balıklarını bilen yok
Gökyüzü özledi arkadaşını
Ömüründen sadece
Çatlamış toprağın kaldı
Hayat damarları kesilmiş canlıların
Gidecek yerleri yok
Göçün yokluk anlamı
Ne bulut kalır ne özlem
Kuş geçmez asırlar geçer
Ekin ekilmez o yerde
Umutsuzluk saklanır derin bir kuyuda
Başında bekler ağıt çığlıkları
Galaksiden çekilen
fotoğrafa bakıyorum,
merkezinde tuhaf bir yıldız
dolduruyor sonsuzluğu.
nasıl etkiler bu hayatımızı
doğrusu bilemiyorum.
Soruyorum kendime soruyorum da yanıtını bulamıyorum.
Bir zamansızlığın
durduğu yerde biz
ve o tuhaf yıldız.
Ama basit bir sırrı var
galaksinin
buna evrim deniyor
ve hoşuma gidiyor bu.
Suyun kıpırdamasıyla başlayan
bir ışık hızıyla, karıma
- seni seviyorum, diyorum.
Köhne dünyayı değiştirmek için iyi bir başlangıç olmalı bu.
Kaç ışık yılından beri böyle,
imgeler sözün rüyasıdır.
.jpeg)
Nereden giriyor bu soğuk hava
Bu tedirginliğin hangi aralıktan doluyor içine
Yalnızlığın boş bir masa gibi
Yağmur birikintileri
Güneş serpintileri
Kenarda bekliyor seni telaşla.
Hafızandan silinmiş çocuk uçurtmaları
Beslediğin hayaller
Nasıl aydınlatırdı yüzünü
Bir zamanlar
Dışındasın içindeyken hayatın
Bildiklerin el vermemiş - ne fayda
Belki böyle kalacak
Başındaki yazılı bir taşta.
Eskiyen bşr yanım yok
