YAĞMUR OL ORMANIMA

 Ovada inliyordu yağmur

Deniz gülüyordu küskünlere 

Gülsün halime de

Günahlarıma, sevaplarıma

Aldırmam, alayına.

Sonra kendine çeksin yıldızlar beni

Yağmurla dolsun ormanlarım

Derinlerime işlesin su

Kavrulmuş köklerime

Nehirlerimle birleşsin sonra

KORKU DAĞLARI

 

Korkuluklar vardır hep kapatır yolları

aşkı, sevdayı zincire vurur

insanı zavallı yerine koyan

söz dinlemez o karanlıklar.

Artık elinden tutulmaz yarınlar

uçurtmaları süzülmeyen baharda

üzgün bir pınar,

sahipsiz  eşyalar gibi kalacaktır.

Böyle büyür arkamızdan

bize benzemez çocuklar

yeni ülkelerine uçarlar

ama sarışın, ama mavi kanatlarından.

Korkuluklar ve biz kalırız

günahlarımızla yanan otlarla

dönmelerini konuşup,

bakarız arkalarından.

SINIRDA

 

 

Sen sınırı bir geç hele

Takılma barikat dikenlerine

Sonrası kardeşliktir zaten 

Alıştırma korkuya elini

Sınırı sınır bellleme.

Başka baharları da vardır mevsimlerin

Yaz kurak, kış çöl değildir.

Başı eğik gibi durur, ama değildir

Gövermiş gibi omuzlarında

Yalnız bir dağa benzer, 

Güler gibi bakar, 

Ağlar mı, değildir.

Sınıra yaklaşırken korkarsın

Korkutmuşlardır çünkü gözünü

Ayaklarına dolanmışsa içindeki uçurtma

Bakma geriye sınırdaysan eğer

Gerilmiş yayından fırlayacak birazdan okun

Nereye saplanır kalbin korkma

Sen de sınırı geçtin sonunda.

Mart, 2025

Akın Güre

DUT AĞACININ MÜJDESİ

 Bir tek o kaldı

o kaldı yanımızda
gökyüzünü bir gölge gibi kapatan
rüzgarımızı durduran
kuşları kaçırtan
gökdelenin karşısında.

baktım baharla uyanan dallarının ucunda
yeşillenmiş tomurcukları dut ağacının,
bir tek o kaldı avucumuzda.

DÖNGÜ

 

Küçülmüş kazaklarımızdan söktüğü ipleri

Yeniden örerdi annem 

Bizi giydirmek için.

Zaman sökülmüş  ipler miydi

Giyilmiş bir kazaktan 

Örüp duruyorduk yeniden.