Yıldızlar söndü ansızın
Yok oldu kendine bakarken
aynasında ömrünün.
Çığlık sesleri aydınlattı geceyi
yurdun arızalı asansöründe
ölüler gördü sadece.
Ardından yürüdü öğrenciler
hesap versin istendi sorumlular
direnerek polisin coplarına
ölüler gördü sadece.
Suçlular bulunamadı elbet.
Korkudan atlamasaydı boşluğa
hala yaşıyor olabilirdi,
diye geçti polis telsizleri.
Akın Güre
Dalları eğik yaşlı ağaçlara bakarken
huzurlu bir ufuk çizgisinde
düşündüm geçen yıllarımı.
Bilsem bir ömür böyle geçecek,
sessiz bir bulut gibi
beklerdim başlarında.
Arındım bütün ağırlıklarımdan
vakur bir sessizliğe
kapatarak kendimi.
Sonra açık denizlerin
kıyılarında karşıladım
yalın bir sevinci.
2023
Ağlarını çoktan topladı balıkçılar,
Birazdan tezgahındaki kıpır kıpır sardalya için
yoldan geçen müşterisine seslenecek Cevat:
"abi sardalyam yeni geldi, çok taze" diyecektir.
Çarşıda dün gibi azar azar artacak kalabalık
Caddenin girişindeki bankanın
duvarına yaslanıp kısmetini bekleyecek Hüseyin,
Buranın en yaşlı hamalı o.
Ve ilk sigarasını yakacak.
Kepenkler açılacak birer birer
dünkü gibi,
Tombul domateslerini kasaya
özenle dizecek Recep.
Sokağın gürültüsü
Dünden kalma bir şölen gibi
başlayacak yine.
Yüzlerindeki ifadelerden
mutsuz olduklarını sanmayın.
Hepsi adını koyamadıkları
bir alışkanlıkla
"merhaba" diye sesleneceklerdir size.
Ayvalık, 2023
Hayatın öpülmemiş yerlerinde
Kalmış hasretlerin benzemezliği
Geçmiş baharların solgun umutlarına
Saplanan gençliğin
Ama sen
Kuşun uçuşuna bak yine
Hadi kalkın dereler
Yola koyulalım
Henüz sular çekilmeden
Zehir akmadan yatağına
Hadi göçmen kuşlar havalanın
Uzun yolculukları tanırsınız
Son yuvan dağılmadan
Yurdunuzdan kovulmadan
Hadi bulutlara hasret dağlarım
Yağdır yağmurlarını
Son balta vurulmadan ormanına
Yetiş bu kıyama
Hadi öksüz tarlalarım
Bahçelerim, bağlarım, meralarım
Kovulmadan köyünden
Dur deyin bu yağmaya
Ayvalık
sokakları karşı kıyılarla doludur
hasret şarkılarını
söyler yorgun mavnalar
seni koluma takınca nereye gidilirki başka.
Bu şehrin sokakları hep bekleyecek bizi
aynı güneşin batışını
öpeceğiz senle
aynı imbat dağıtacak
hüznü.
Bu şehrin sokakları
ayrılıklarla dolu sevdiceğim
kavuşmanın en sıcak
rengi titrer içimizde.
birikir sessiz geceye inen bir serinlik
bu yeter bize.
Bir kadının gelin fotoğrafları
Gökyüzüne bağlanmış mendillerdir
Gizli kalmış göz yaşları
Ayrılık da birleştirir insanları.
Tutuklu kalmış sevdalardır
Boynu bükük çiçeğin kalbinde saklı
Kim demiş ki unutulur
Ayrılık da birleştirir insanları.
Özlemlerin kanadığı yerde sanmayın
Konacak dalları yoktur kuşların
Söz vermişsen kendine
Ayrılık da birleştirir insanları.
Mutlu ayrılıklar yoktur bilirim
Ama yeminler serpilidir üstüne
Katlanmaya razıyım diyorsan
Ayrılık da birleştirir insanları.
Yaşadığım yer böyle değildi
el verdiğim hatıralar silinmiş şimdi
meydandaki parkta tek başına kalakalmış koca çınar
Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis.
Kimi sorsam yok diyecekler
kimi görsem başka bir alemde
bir ayrıksı otuyum sanki yanlarında.
Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis.
Kurnası yeşil eski çeşmeden anladım değişen her şeyi
kasketine gizlenerek yürüyen
utangaç adamın bakışlarından anladım bunu.
Yayla'da çınarların hışırtısında
geçen zamanı dinledim.
Hızla kirleniyordu her yer gibi şehir
ne başımı sokacak bir ev
ne kalabalık sokaklarda bir tanıdık kalmıştı
altından geçtiğim ıhlamurun kokusu dışında.
Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis.
Biliyorum ait olduğum başka bir ülke de yok
arkamdan ağlayacak kimsem de.
nasıl anlatsam beklenen yağmurun tıpırtısını
olgunlaşan kirazın rengini
balkondaki çiçeğin müjdesini
nasıl anlatsam.
toprağa atılan tohumun bekleyişini
kavuşmanın sevincini
içimde düğümlenen sancıyı
nasıl anlatsam.
hendekler kazılmış, yollar yarılmış,
nasıl söylesem ağladığını rüzgarın
denizde sürgün çığlıklarını martıların
nasıl anlatsam.
günler böyle geçecek diye.
öksüz kalmış çocuğun ağladığını
sandığımdan uzun süreceğini kötücül çağın
nasıl anlatsam.
Kadıköy iskelesinde başına buyruk umutlarımı
nereden çalmıştım bilmiyorum.
Denizi içiyordum,
birbirine bağlanmıştı her şey .
Bu alışkanlıklara ben de kanmıştım.
Kayıp gidiyordu önümden gemiler
suları köpürte köpürte.
Her şey kendi sevincinde
ayrı bir kederde.
Martılar konmuştu şehre
el çırpıyordum martılara
el sallıyordum gemilere.
Rüzgar dolmuştu içtiğim çayın kokusuna
ama yine de korkuyordum kimsesiz kalmaya.
Akşam inince sulara
hayalet bir gemiydim artık
beni evime götüren son durakta.
Bu sabah ağlarına takılanları
ayıklıyordu ayvalıklı bir balıkçı
Yakalamak için yarışıyordu
martılar,
denize atılan taş balıklarını.
Aç martıların bağrışlarını dinledim,
ve sisin arkasına gizlenmiş körfezin
sessizliğini.
Martılar bekleşiyorlardı hala
denizin verdiklerine şükreden adamın
atacağı balıkları,
yağmur tanesi kadar minik
bir kuş sevinciyle.
Taş balıklarının ne kadar zehirli
olduklarını sonradan öğrendim,
ne kadar çaresiz olduklarını martıların.
Ve ne kadar acımasız olduğunu
denizin verdiklerine şükreden balıkçının.
Şiirler iyi havalara benzer
Kendinizi attığınız sahilde
Dokunulmaz ne varsa
İlk dokunuş ilk gülümseme
Yeniden başlamanın akışında.
Süregiden karanlığa ne dayanır
Bir şiirden başka
Ne bağlar ki sizi kendine
Korkusuz kılan yok oluşa.
Yaprak olur sarmak için yaranızı
Ağaç olur eğilen yasınıza.
Sen gecenin karasını bilirsin tek
Benim karam binbir renk
mavili morlu
Her tonu ayrı sevdaya çalar
Çırpınır durur
Ah dedim,
Kanadımdan düşen tüye
Neyi anlatmalı şimdi?
Kaç kere yanıldığımı,
Kaç kere öldüğümü,
Kaç kere bıçaklandığımı mı?
Çaresizliğimi o bilir.
Nasıl beklediğimi kör geceyi
İçimde kor ateşi,
Duvarlara kazıdığım hikayeyi.
Güllerle uğurladığım gençliğimi
Yoksun hayatımın neşesini
O bilir. Ona sorun hepsini.
Kanadımdan düşen tüye.
Özgürce uçuyor hala
Maviler içinde
O saf kalbiyle.
Çığlığım olur musun dedim fırtınaya
Sözcüklerim göçükte kaldı
Duymaz ki kimse
Sesine can ver diye yalvardım geceye.
Hayallerim esirdir derin bir oyukta
Nefes ver dedim ona, zemheri kışa
Elleri üşüyen kızıma kıyar mısın?
Nasıl acımadılar onlara nasıl?
Kayalara kazıdım bunları
Öfkemin okunu sapladım ufka.
Ulağım olur musun dedim nehire
Sesimi yetiştir yere göğe
El versin kalan canlar
Yemin ettim bir kere.
Kelimelerle oynamak hoşuma gider
Sayıların dili kurudur.
Duvarlarla örülü bir dünya yaratan
değişmez kuralları vardır .
Sayılar sözcükleri sevmez,
oysa sözcükler sayılara aşıktır,
onları da içlerinde saklarlar,
pek anlaşamasalar da.
Sayılar düzen ve sıra demektir
Sözcüklerse isyan.
Akın Güre
Bir fırtına vurdu ansızın
Kondu yakama
Hadi hadi
Güneş bulutların arasından
Kurtulup çarptı yüzüme
Hadi hadi
Sis kalkmış üstünden
Gökyüzüne kavuştu deniz
Hadi hadi
Dağlardan gelen taşkın sular
Akıp geldi yanıma
Hadi hadi
Sabahı bekleyen yıldız
Kaybolmadan uyandırdı yine
Hadi hadi.
Biliyorum bir tüy kadar
hafif olacağım omuzlarınızda
Sessizce ilişip bir bulutun arkasına
Beni görmeseniz de
Bütün ırmaklar kadar sesim
gür çıkacak o zaman.
Suyu hala akan eski çeşmenin
yanından geçirin beni
Eğilip kana kana içtiğim
Bir akşam üzeri olmasını
isterim bunun
Güneşin omuz verdiği günlerime
son defa bakayım diye.
Doğduğum ülkemin
kokusunu serpiştirin üstüme
kıvırcık saçlarıma dolanan
Çocukluğumu yaşatsın
Hayallerimin göğünde
bir yaprak gibi uçayım yine.
Açık sözlü oldum hep
inandığımı söylerken
Korkmadım tek başına kalmaktan
Böyle hatırlayın isterim
Şimdi böyle koyun beni
toprağın bağrına.
Özgür olmasını istedim ülkemin
Güllerinden yeniden doğmasını
Kızıl atlarına binip giden
o güzel çocukların
Onların cesaretini aldım yanıma.
bu sahil yolu şirinkent'e gider
dalgalar çırpınır keşfedilmemiş koylarda
kaygılarımı gizlerim çocuksu bulutlarda
sevincim gibidir martılar
çoğalırlar, sonra kaybolurlar
masalar kurulmuş kıyıda
gök renginde uyur adalar
duyulur şarkıları uzaktan
nasıl okşar bizi baktıkça erişilmez yarınlar
gönlü kırık bir iğde ağacıyım ayvalık'da
Demir bariyerlerle çevrilmiş park
tam orta yerinde şehrin
bir ağlama sesi var
Bir çocuğun kalbi kırılmış yine
nasıl giyinir uzaklara çocuklar
hangi kuytuda saklıdır
Anlatılacak hikayeleri var
başka söylenecek şarkıların
doğruları savunur direnir