Bir ada yolculuğunda ışığın peşinde
denizden kokusunu alan rüzgar
dağılan parçalarımı birleştiriyor
Uzaklara çekiyor beni sevdalarım
tutunacak yeni dallar buluyorum
arkasına gizlenmiş bir koyda
Sonra bir kumsalda, yıldızların sularda
yüzdüğü bir gece, yürüyorum
uysal sevincimi takarak koluma
fırtına günlerdir kesilmedi
yıllarca sürecek diyor birileri
beklediğimiz kuşlar gelmedi
belli ki yakınımızda değiller
nasıl anlatmalı onlara başımıza gelenleri
yaprakları erken sarardı bu yaz
nefes alamayacak ağaçlar
toprak çatlamış
belki yıllarca sürecek diyor birileri
sular kaçmış derinlere
bütün canlılar gizlenmiş
fırtına sallıyor her yeri
uğultusu bir deprem günlerdir
belki yıllarca sürecek diyor birileri
kapı pencere açılmıyor korkudan
kimse soramıyor kuşlar nerede
nereye saklandılar
bildikleri ne
Beni pek tanımazlar, bilirim
Şehir ezberimdedir oysa
Yollar anımsar beni.
Dingiloğlu parkında babaannem ve kızanı
Akşam kararmadan daha
Ağaçlarda uykuya dalmadan kargalar
Ezan henüz okunmamış
İki kaşık dondurma bolcasından
Artık mutludurlar.
Parkın ateş çiçekleri geceye hazırlanır
Ve kapı çalınır yaprak hışırtısında
Gök kızıllanır, mavileşir ardından
Bilirim böyle akşamlarda yeşerir yediveren
İçimde muska gibi bir sevinç. Gül kokusundan
Onunla yaşamak isterim hep.
Beni tanıyan pek kalmadı buralarda
Gövdesi yarılmış bir çınarım artık
Dallarım gövermiş
Gölgem uzamış arkamda.
Kalacak yerim yok
Devrilmiş eski Bulgar evi
Dibinden kesili ağaçlar bahçede
Yollar yuttu kapımızı, penceremizi
Önce amcam öldü sonra herkes.
Beni tanımaz çoğu kimse
Zaman ak bir bulut gibi çizilmiş göğe
Ben hala çocukluğuma giyinirim
Saklanırım büyüdüğüm gölgeme.
Hiç unutmadım Sevgi ablanın bakışlarını.
Böyle desinler arkamdan
Bilinmeyen kokularla okunmuş diye
Ve kavak hışırtılarını duymak isterim.
Söyleyin hatırlayanlara
Elinde tahta kılıcıyla
Kahraman şövalyesiyim çocukluğumun.
En çok kara treni özledim
Gittiğim yerlere taşıdım sesini.
Ayrılıklara alışmayı öğretti bana
Gidip de gelmemeyi
Ama kaçmayı değil.
Böyle desinler arkamdan
Hasırlar tutuşsun göğe
Üstünden atlansın ateşin.
Niyetler çözülsün boğumundan
Düğün, dernek göğe varalım
Olmasak da
Olsak da buralarda.
Geldim hikayemin başına
Bir çiçek bıraktım
Beni var eden çocukluğa.
Suyunu doldurdum kuşların
Bizi hatırlasınlar diye.
Böyle yazılmış muska.
.jpeg)
Umudun bekçisi ak bulutlara
Yaslanıp ağladım yine bu sabah
Aynı hüzün serpildi içime
Neden böyle geçer günler
Aynı haberler akıyor alt yazıda
Yüzler asık, gözler yerde
Neden bu acımasızlık
Yükü ağır nefesin
Uzar gider, ezer geçer hayatı yokuşlar
Dayanacak takatı yok
Beklemeye sabrı yok
Aşınmış kayaların
Umudun bekçisi ak bulutlara seslendim
Al rüzgarını kurtar bizi dağılmışlıktan
Kendimizi çaresiz sanmaktan,
Kandırmaktan kurtar bizi
Can suyu ol yorgunluğa, usanmışlığa
Neşemizi, şarkıları al da gel
Deniz ışısın cesaretimizle
Güven versin kumrunun sesi
Yoksa susmayacak bu çığlık
Yaramız kapanmayacak.