Nelere göğüs geriyoruz bak
Direnmeye yetiyor hala nefesimiz
Her sabah yeni bir sarsıntı
Olmaz bu kadarı diyorsun oluyor
Engeller kuşatıyor hayatı
Karanlıkta meydan ışıkları
Göz göz ne güzel uyanıyor oysa
Yasaklara rağmen aydınlatıyor geceyi
Biraz daha kararlı yürüyor menzile
Kalabalıkların adımları şimdi
Bu iş olacak diyorsun sonunda!
o çığlıkları duydum hep
Karadeniz'de batırılan bir gemiden
çaresiz bir kuytuda derinlere işleyen bir yaraydı
tutunmuştu içimize
sülfürlü toprakla örtülmüş dağları yaran
bir madende bulunamadı bedenleri
sokakta patlayan bombanın sesinde
uzak diyarlara kaçan bir gölgeydi denizlerde
bombalanmış evini gömerek acısına
ekiyordu tohumlarını
başka bir ülkenin çatlağına
yıkılmış kolonların altında
kimin ayak izleriydi çığlıklar
kötülükleri üstümüzü örten
ağaçları kestiler yol oldu
suları içilmedi dağların
toprak ağlardı nehir ağlardı o zaman
göç verirdi içimize
İşte abluka altındayız yine
tel örgüler sarmış meydanı
leylak kokulu sokaklar tıkalı
Boğaz vapurları uzakta şaşkın
Boğazdaki akıntı da şaşkın martılarıyla
Haliçin suları da dargın ablukada
Yeditepenin yokuşları
dar yolları sıkışmış, geçitler de yorgun
Taksim yine sessiz, vakur ve dimdik ayakta
acelesi varmış gibi
Meydanı bekleyen güvercinler de sabırsız, telaşlı
Gölgelerin silindiği sulara yansıyan kalabalık
sevincin gök yüzüyle ağarması
abluka altında direnen ışığın sarması her yanı
Koşuyor insanlar, aydınlık aşıyor ablukayı
Vapurların çalıyor düdükleri,
karşılıyor sabahın tan rengini
neşeli çocukların çığlıkları kırıyor ablukayı
İstanbul kırıyor zincirlerini.
Silmeyin yüzümdeki savaş boyalarını. Sakın silmeyin Bırakın kalsın tamtam sesleri ve tenimde isyan.