Çıktın paltonu giymeden
yaramıza
tuz basılmış
kurtulsun diye zehirden.
Kurşun kadar ağır hava
düşerken kaldırıma
omzundaki ürkek güvercin
kanın aktı usulca.
Yalnız bırakmadık seni
biriktik başında
yağmur yağdı mumlar üstüne
sönmedi bütün gece.
O sabah
cadde böyle kalabalık
coşku görmemişti
çoğalmıştı
beklenen aydınlık.
İçimizden boşaldı zehir
böyle yakıyordu işte
yaramızı.
(*) Hrant Dink için yazılmış eski bir şiirim.
kozasından çıkan bir kelebeği andırır
Bir kurtuluşun rengi
gökyüzüne havalanan
Sonra küçük bir kız çocuğunun
gözlerinden yürür bir oyun bahçesine
Tutmak istersiniz kanatlarından
Tutulmaz ki
konar uzak bir yaprağa
Yakalanmaz ki
umut sadece yaşanır
Rahat uyanabilir mi insan sabaha
Oturup içinizden şiir yazmak geçer mi
bir hücreye kapatarak kendinizi,
sessizce ağlar mısınız yoksa.
Nelere göğüs germiş
katlanmışlarsa onlar
birikmiş bir acı çanağından
gün yüzüne dökülür şimdi.
Kaybetmenin acısı
onları geri getirmez
bir yük gibi omuzlarda taşınır.
Yaşadıklarımız da aynı acıları hatırlatıyor şimdi
parçalara dağılarak yayılıyor içimize.
Nasıl bir nefretti
Nasıl bir öfkeydi bu
diye soruyorsunuz
İnsanlığın kör noktalarını saklıyor içinde.
Hapisde haksızca yatanlar
Tutsak bırakılan seçilmişler
Özgürlüğünü kullanamayan gazeteciler
Savunma yapamayan avukatlar...
rahat uyanabilir mi insan sabaha.
umutlu olmaktan korkarcasına.
Yaşlı adamla elinden tuttuğu engelli oğlu
yürüyorlardı parkta
Boyu babasından uzundu
O fotoğrafı kalbime sakladım
bir hikayenin küllerinde gizlenen keder
başka nasıl anlatılırdı ki?