Toprağın Dili

-Adalet için yürüyenlere

çatlayan toprağın  dili
varmış meğer yağan yağmurda
yükünü taşıyan   rüzgarı varmış
yatağından taşan derelerin
varmış meğer.

 kurtulup yalnızlığından
bulut olmuş özlemlere
akıp durmuş mavi göğe
demek  bildiği varmış 

çatlayan toprağın.

Dokunduğum Ateş

Hayatın başladığı yerde 
Bir kum tanesinden küçük
Kendi içinde kaybolan büyük bir ateş
dokunduğum
yaşadığım gibi.

Tutunacak yer

Tutunacak yer  arayan kumru
yuvalandığı kuytuda 

endişeli ve ürkek

Doğurgan kasırga
uç diyor boyuna
enginliği göstererek

Sakladığı esinti
kulağımıza fıslıdıyor
böyle büyümedi mi çocuklar?

Temiz bir havayı içime çeker gibi 
geçmişi önüme koyuyorum

beklenen gürültüsü toprağın

Biz bize

Daha az yaşamak
Yer çekimsiz bir dünyada
Uzaklara tutunan bir göçmen kuş gibi
Daha azla yetinmek her şeyde
Sevgi gibi azalmışsa dostlar
Bu yeter demeli
Yarının üstünü örten bugünse
Bugüne bakalım yine
Ne kalmışsak getirin
Bir ateş yakalım
Biz bize.

Yaralı albatros

Düşlerinden yaralanmış albatrosum
Hayalimde okyanusu geçerken kokladığım

Son çiçekte aklım.

Sahile varamadan yakalandım pençesine

Yokluğun
Bir pencere kenarı olsun isterdim

Yeterdi 

Son arzum.

Yine doğur beni anne

Yarın sabah bir kız çocuğu olacağım anne
Saçları lüle lüle 

      bol
           mor entarisiyle
ve gözleri çakmak çakmak mavi.
Yarın beni böyle doğur anne
Bilirim çok istemişsin  kız olmamı
    saçları saman sarısı
      alnında sarkan tokası. 
Gençliğini verir miydin bana
    yine anne?