Sabahın rengi var gecenin karasında
menevişlenir sevincimiz
adettendir göklerin kıyısında bir gamze gibi
çiçek açar ağaçlar.
Ah al al üstümüze özgürlük yağsa da
göz yaşlarını silse analar
ve çocuklar aç uyumasa.
Her ekinoks zamanı kızıla boyanmış
bir neşe gün batımında
gökyüzünün eşitliğine aldanıp açsa.
hep yarınları konuştuk
çocuklar büyüdüler
giysileri küçüldü bir kenarda
kaç kış, kaç yaz geçti sonra
eksildik bir başımıza
elimizden kaçarken zaman
sen gözlerini bana bırak
ne yaparsak yapalım
değiştiremiyoruz sancıları
olduğunca kalır bize sabahlar
sonrası yok işte
kalan sen ve ben
razıyım her şeye
senin kaşların ipince
burnun hala güzel
en çok neleri sevdiğini söyle
Bu çorak topraklar alıştırdı seni
evlerde tüten acılara.
Benden dinlesen
kaç yok oluş hikayesi gizli
nasıl tükenmiştir onca yollar.
Kıyılardan dağlara tırmanırsan
gördüğün acımasız bir yağmadır
ağlayan bir çocuğun
bakışlarında saklı
kırılan dalların sesi,
çaresiz kalmak ağır gelir insana.
Kaçmak kurtuluş değil
sırtına saplanmış bir bıçak gibi
peşinden gelir yaşadığın memleket.
Dağları bayırları delse de haykırışın
sen buraların acısıyla yaşlandın
böyle yazılacak toprağa adın.
Silmeyin yüzümdeki savaş boyalarını. Sakın silmeyin Bırakın kalsın tamtam sesleri ve tenimde isyan.