KAYIP ŞEHiR

Yaşadığım yer böyle değildi

el verdiğim hatıralar silinmiş şimdi

meydandaki  parkta tek başına kalakalmış  koca çınar

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Kimi sorsam yok diyecekler

kimi görsem başka bir alemde

bir ayrıksı otuyum sanki yanlarında.

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Kurnası yeşil eski çeşmeden anladım değişen her şeyi

kasketine gizlenerek yürüyen 

utangaç adamın bakışlarından anladım bunu.

Yayla'da çınarların hışırtısında

geçen zamanı dinledim.

Hızla kirleniyordu her yer gibi şehir

ne başımı sokacak bir ev 

ne kalabalık  sokaklarda bir tanıdık kalmıştı 

altından geçtiğim ıhlamurun kokusu dışında.

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Biliyorum ait olduğum başka bir ülke de yok

arkamdan ağlayacak kimsem de.

KÖTÜCÜL ÇAĞ

 

nasıl anlatsam beklenen yağmurun tıpırtısını

olgunlaşan kirazın rengini

balkondaki çiçeğin müjdesini

nasıl anlatsam. 

toprağa atılan tohumun bekleyişini

kavuşmanın sevincini

içimde düğümlenen sancıyı 

nasıl anlatsam. 

hendekler kazılmış, yollar yarılmış,

nasıl söylesem ağladığını rüzgarın

denizde sürgün çığlıklarını martıların

nasıl anlatsam.

günler  böyle geçecek diye.

öksüz kalmış çocuğun ağladığını

sandığımdan uzun süreceğini  kötücül çağın 

nasıl anlatsam.

HAYALET GEMİ

 Kadıköy iskelesinde başına buyruk umutlarımı 

nereden çalmıştım bilmiyorum.

Denizi içiyordum,

birbirine bağlanmıştı her şey .

Bu alışkanlıklara ben de kanmıştım. 

Kayıp gidiyordu önümden gemiler

suları köpürte köpürte.

Her şey kendi sevincinde 

ayrı bir kederde.

Martılar konmuştu şehre

el çırpıyordum martılara 

el sallıyordum gemilere.

Rüzgar dolmuştu içtiğim çayın kokusuna 

ama yine de korkuyordum kimsesiz kalmaya.

Akşam inince sulara 

hayalet bir gemiydim artık

beni evime götüren son durakta.

MARTILAR VE ZEHİRLİ TAŞ BALIKLARI

 

Bu sabah ağlarına takılanları

ayıklıyordu ayvalıklı bir balıkçı

Yakalamak için yarışıyordu

martılar, 

denize atılan  taş balıklarını. 

Aç martıların bağrışlarını dinledim, 

ve sisin arkasına gizlenmiş körfezin

sessizliğini. 

Martılar bekleşiyorlardı hala

denizin verdiklerine şükreden adamın

atacağı balıkları,

yağmur tanesi kadar minik 

bir kuş sevinciyle. 

Taş balıklarının ne kadar zehirli 

olduklarını sonradan öğrendim,

ne kadar çaresiz  olduklarını martıların.

Ve ne kadar acımasız olduğunu 

denizin verdiklerine şükreden balıkçının. 

YENİ BAŞLANGIÇLAR

Şiirler iyi havalara benzer

Kendinizi attığınız sahilde

Dokunulmaz ne varsa

İlk dokunuş ilk gülümseme

Yeniden başlamanın akışında. 

Süregiden karanlığa ne dayanır

Bir şiirden başka

Ne bağlar ki sizi kendine 

Korkusuz kılan  yok oluşa. 

Yaprak olur sarmak için yaranızı

Ağaç olur eğilen yasınıza.