BU SIRALAR

Her söz maviye çalar Aynı kapıdan geçer Aynı yoldan yürür bu sıralar. Her söz maviye yoldaş Sizin gibi güleç Sizin gibi ağlar bu sıralar. Her söz maviye koşar Tutkudur bağlanır Sevda ile arınır bu sıralar. Her söz maviyle yazılır Çözülür zincirinden Akar

İKİ YARIM

 

Ben  yarımıma
Sen  yarımına
Söz dinletebilseydik eğer
Ne güzel anlaşırdık
Seninle. 

YAŞADIĞIMCA

Sonra öğrendim ki

Deniz başka maviymiş bildiğimden

Gözlerin başka ela

Ama zorluğa katlanmak da kolaymış

Acıya katlanmak  

Suyun emilmesi gibi toprakta. 

A. GÜRE ( Kasım 2021)

ADA ŞİİRLERİ

 

Nereye mavi deniz?
Ekmek almaya çocuk.
Balıkçılar nerede?
Bulutlara gizlendiler
Kayıkları ne yaptılar?
Dağlara çektiler.

GÖL VE DENİZ

 Biri sonsuza seslendi - 

Al şu gölü  bekletme buralarda

İnce bir yol açıldı denize 

Göl boşaldı.

OLMASAYDIN EĞER

 

Sen olmasaydın sen

sabahları erken uyanmazdım böyle

denizi, gökyüzünü  ve seni özleyerek.

Martılara takılmazdı gözlerim.

Yüzümdeki çizgilere bakıp  kahırlanmazdım.

Bu kadar sık yaptırmazdım sağlık kontrollerimi 

hastalanmak  umrumda olmazdı.

Yılları eksilmiş hayatımın diye üzülmezdim.

Sen yoksan yanımda

gardropta ütülenmemiş bir gömlek gibi beklerdim yalnızlığı

sokaklarda gezmek geçmezdi içimden.

Sen olmasan çok şey yaşanmazdı.

Rüzgarlar, fırtınalar olmazdı hayatımda

ayrılık acıları da.

Bu kadar bağlanmayı öğrenmezdim

yaprakları kurumus bir çalı gibi kala kala

savrulan rüzgarda.

Akın Güre

YİNE BİR SABAH

Gün aydınlığa bitişince  öptüm

Karşımdaki gümüşten denizi

İçinde motor sesleri balıkçıların

Toplarken ağlarını 

Hayata ilmik ilmik bağlandım

Kuş kanadında ilk çırpıntısı sabahın

Erkenden uyanışı  yaprakların

Gün  açmış kollarını

Öpüşün esintisi sabahın

İlk adımları duvara tırmanan sarmaşığın

Yaşamanın bir ağırlığı varsa işte budur

En güzel yerinden

Salınır içime.

ALDANMAK GÜZELDİR

En çok uzaktan kokusuna aldandım gülün

Aldanınca daha çok sevdim

Hep çocuk kalmak mutlu olmak gibi

hayalimdeki uçurtmanın peşinde.

Ben ona aşıktım, beklerken mutluydum

Aşk kapıyı aralardı, giremezdim

aldanmak güzeldi.

Ben yalan söyleyemezdim, inanmazdı

Kovulsam da güzeldi.

Önce ben vurulur, önce ben ölürdüm

Oyunun kuralı derlerdi.

Bütün güller güzeldi

Ben en çok onu sevdim.

Rengi kokusundan gelirdi

Saçları ve gözleri kokusundan.

Derinliğine çekerdi beni

İçimden öperdim

Aldanmak güzeldi.

BAHÇEDE SERGİ

Her ağaçta dikili sevdamız

Güneş dolu içkilerimiz

Dolup taşıyoruz yana yana

Yalan yok bunda

Bulutlara yükledik yağmurları

Bir daha gelmesek de hayata

Öyle maviye yakışıyor ki toprak şu zeytinlik 

Öyle çoğalıyor ki  aramızda

Şeytanın ayağını kırdık  sonunda

Ne uzaklar kaldı, ne imkansızlıklar

Olduğumuz kadarıyla 

Bu oyun bitmesin diye 

Bitmesin diye bu kahkaha 

Açık bir gökyüzü içimiz

Ya da açık  denizdeyiz

Ne kadar kendimizsek

O kadar duru sevincimiz

Hangi rengi koysak yan yana

ÜÇ ÖRDEK YÜZER O GÖLDE

Cunda'ya giden bir yolda 

Ilgın ağaçlarının altına gizlenmiş

Ömrü kısacık bir göl vardır bu aylarda. 

Ilgınların dalları göle değer

Gökyüzüyle buluşur suda.

Üç ördek  gizlendikleri kuytudan çıkarlar

Gölde uzun uzun  yüzerler 

Bataklığın otları arasından sessizce yaklaşıp

Onları seyrederim uzaktan.

Sonra kayalık sahile inerim

Karşımdaki tepelere bakarım

Gölden havalanmış üç ördek

Üstümden geçerler. 

Yol birden ıssızlaşır

Gölle baş başa kalırım. 

KARLAR İÇİNDE BİR YOLCULUK

Üşüyordum karlar içinde bir geceydi

Homurtuyla yol alan trenin 

tek kişilik kompartımanında

gök yüzü buz kesmişti

                 ay da.

Ayaklarım sokulacak bir ayak arıyordu

oysa yalnızdım 

                 yatağım soğuk.

Upuzun geçen bir kış kalmıştı geride

sevdiğim kadınla yaşanmış günlerin 

gelincik tarlası gibi anıları vardı aklımda.

Uzun geçitlerin karanlığında

dayanmayı öğretmişti bana yolculuklar

bilmediğim  bir şehre taşıyordu beni.

Umutlanıyordum hala

bildik uçurumların kenarından geçerken

ısıtacak bir ayak arıyordum

                ve hala gidilecek başka bir yer.

Dışarıda bitmeyen bir soğuk, 

uzaklarda özlediğim  kadın ve sonsuzluk.

İLHAM

Perdenin aralığından giren ışık 

Ezip geçtiğin yıllara meydan okur

Esintiyi bekleyen yaprak 

Okunacak yeni bir kitap olur

Koklanacak saçlar gibi  karşında. 

Her şey aynı  fotoğrafta

Zaman değişmemiş 

Soyunmuş duru güzelliğinde

Tutun ona bırakma.

Ne kadar seversen

O kadar koşarsın.

Bu meydan okuma senden yanadır

Unutma. 

YENİ ÜLKE

Şimdi ayrılma vaktimizdir

Haydi yeni ülkemize uçalım kuşlar 

Sevecen kucağına bırakalım tohumları

Özgürce serpilip

Yuvalarını kursunlar  arkamızdan 

Haydi gidelim  kuşlar. 

Sevgiyi ekelim yeni yurdumuza

Kavuşmanın şarkıları söylensin orada

Bulutlar neşelendi 

Göğün ucundan  içimize aksın bahar.

YASAK DİNLEMEZ ONLAR

Yasaklara rağmen cemre  havaya düştü
Göçmen kuşlar yoldadır
Baharlar yine açtı
Yasak dinlemez  onlar. 

Serçeler toplanır dallarda ötüşürler
Yasak dinlemez  onlar.
Yasaklara isyan eder yüzün
Her bakışımda yasak dinlemez güzelliğin.
Yasaklara rağmen hala aşığım sana
Yasak dinlemez yüreğim.
Yasaklara rağmen  o kadar güzel ki gözlerin
Yasak dinlemez onlar.

 
Yasaklara rağmen mevsim bahardır
Karlar erimiştir
Su yürür dallarına ağaçların tomurcuklanır
Yasak dinlemez sular.
Kulağını ver ayak seslerine
Yasak dinlemez onlar.
Cemre düştü toprağa
Yasaklar kalkmadan ekinler yoldadır
Yasak dinlemez onlar.

SU VE ÇINAR

Nazım'ın bir şiiri geldi aklıma

"Su başında durmuşuz,

çınarla ben

Suda suretimiz çıkıyor,

çınarla benim.

Suyun şavkı vuruyor bize."

Ben de bir çınar ağacının

yanında  dursam

Suda suretimiz olsa

Yaşlı çınarın gövdesi kalın 

Dalları upuzun

Yaprakları el el göğe erse

suretimiz suyun üstünde dalgalansa

Ne mükemmel olurduk 

          birlikte.

İTİRAZIM VAR

En kötüsü

Şaşırmamaktır olup bitene

Kanıksamak her şeyi.

Oysa itirazın olmalı 

soluğunda akladığın 

yumruğunla.  

(Şubat 2021)

Yağmurla Gelen

 

Yağmurların bıraktığı 

Toprak kokusu kaldı  içimde

Sokakların boşluğunu örten sevinç

Sığındığım mutlulukta 

Hep aynı ürperti 

Hep aynı bekleyiş yağmurlardan sonra 

Bulutlar dağıldı

Sokaklar yine doldu

Ardından  da güneş.

(Kasım 2020)

ZİNCİRLİ UMUT

"Hayır, çok gayret ediyorum ümitlenmemeye. Ne ümit, ne ümitsizlik. Öyle gidiyorum işte." 

                                 Ayşe Buğra

Korkuyorum  umutlanmaktan - 

          aldanmaktan

          kendime yalandan 

Yenilmeyi kabullenemiyorum - 

                    asla

Çaresiz bırakılmışız

Zincirli  bir umut yerine 

Korkuyoruz ama. 

ŞİİR BU

Her zaman çalmaz  kapını

Nazlı, çekingen

Ürkektir

Sırlarını büyütür 

Ağlar sevinir gizliden 

Yeşerir görünmez

Açarsa birden açar

Severse birden 

Alıştım huyuna.

HİÇ

Nasıl mıyım?

             hiç

Kopardığınız yerdeyim

Unutun beni

İşinize yaramam

Kök tutmam

Uzamam

Boşuna beklemeyin

Gelmem!

BİTMEYEN TÜRKÜ

Tut nefesini

Çığlığına sakla

Coşsun çiçeklerin

Bir sonbaharda 

Vazgeçme bildiklerinden

Karanlığa aldanma

Bu susuzluk bitecek

Bir sonbaharda 

Toprağı dinle

Tohumun sesini

Çalınan davullar gibi

Bir sonbaharda

Bitmeyen bu türküdür 

Acılarında tüten

Sana can verecek

Bir sonbaharda

A. Güre (10.11.2020)

Önce Ağaçlar Öldü

Önce ağaçlar öldü
Sonra dereler arkalarından
Ağaç yarasından.

Çünkü çok hoyrat ellerimiz var
Çok keskin nişancılar
Ağaçları vurdular.

Kuşlar göçtü  yangından
Bir  çöl susuzluğu savurdu
Neden niçin diye sormadan.

Ne oyun bahçeleri
Ne kuşlara yuva kaldı
Her yer sel yangını, batak.

Önce ağaçlar öldü
Sonra biz arkalarından.

Çocuktular, ama

Birçok isimleri vardı onların

Bazıları çocuk denecek yaştaydı

Bazıları delikanlı

Uçsuz bucaksız bir derya

Sönmemiş bir kor

Susuz bir toprak gibiydiler. 

Uzun bir yoldan gelip

Uzun bir yola koyulmuşlardı

Pençe pençe izleri yaralarından

Hiç silinmedi. 

Türkü

Bahar da geçer sevdam
Özlem de biter
Dert de
Sarılınca sana.

Ama ne zaman
Bir türkü duysam
İçim yeşerir yeniden
Tutulurum sana.

Aynı yerdeyim

Kaldığı yerden devam etmeli her şey
yalnızlıklar insanın yorgunluğu
Yeniden buluşalım iyisi
Yüzümüze vuran serinlik gibi karşıla beni

Bak çayını içebelirim  yanında
Bu temiz örtülerle oturduğumuz masa

Anlat  nasıl başladığını ve hiç bitmediğini

Bak bu ilmikten geçirdim her şeyi
Diz yan yana geçmişi
Bağla sımsıkı geleceği
Her şey durduğu yerde ve kaldığı kadar iyi
Gelirken anlattığım gibi.

Tarihin doğruları

Kaçınılmaz bir  yalnızlık var - 
anlaşılmaz ayırır sizi 

bile bile göze almak  suçlanmayı
doğrucu olmak uğruna

tek başına

sorular  güven verir bana
Bilirim ki azlıktan doğar çokluğun kazandıkları

Ve
böyle  yazılır tarihin doğruları

Anın güzelliği

Akıyordu su
Göğün kaynağından
Emek yeşerdi
Çoğaldıkça birikti
Biriktikçe güçlendi
Ufkun güzelliği. 

Kucağımızda çocuk

Hayallerimizi besleyen

akan su

sesini verdi ışıyan geceye.

Böyle yazılmalı bir şiir

Nerde kayıp oğlunun arkasından

ağlayan bir ana kalbi varsa

ben o kalbin şiirini yazmalıyım.

Nerde haksızlığa dayanamayıp canına kıyan bir gencin yılgınlığı varsa

ben o yılgınlığın şiirini yazmalıyım.

Nerde üç günlük yavrusu kucağında

gözaltına alınan bir kadının acısı varsa

ben o acının şiirini yazmalıyım.

Nerde terkedilmiş şehirler varsa  

hüzne gömülen 

ben o hüznün şiirini yazmalıyım. 

Nerde babasının arkasından ağlayan bir 

çocuk varsa boşluğa yuvarlanan

ben o boşluğun şiirini yazmalıyım.

Kaktüs Çiçeği

  

Gösterdi  yüzünü

Gecenin ağzına dokunup

Açtı bağrından kopup

Kondu yarının kanadına

Saygıdan öte bir içim su 

Ve gök yüzü şimdi aydınlık

Ömrü kısacık ama sözü büyük

Ağır aksak ama kararlı

Açtı sonsuza değin kalacakmış gibi

Olacakları müjdeler gibi

Sessiz  nazlı 

Eğleşir gibi alaycı

Ama iyimser ve  çocuksu

İşte öyle bir gülümseme 

Bir günlük sevinç gibi

Gövdesinden yırtılıp uzanan 

Beklediğini alır gibi 

Vardı yarının uzak yıldızına

Sıcacık, dokunulmamış 

Ömrü kısacık ama sözü büyük 

Bir Kaktüs Çiçeği. 

Saklandığım Yer

Bak bu çiçeğin kalbi
Tam ortasındadır hayatın
Açar çığlığını 
Güneşin  turuncu  uzaklığında
Yaprakları yalınayaktır
Yaşını sır gibi saklar
Ağaçların arasındaki
Suyun durmayan akışında.

Aynı yer ve gökte

Hayat güzeldir
Yirmisinde neysen
Yetmişinde bile değişmez,

Öylesine bir sihir
     kaynağı bilinmez
Bir ırmak akar durur 
      

hayallerin kuşatır acunu
Doğum ve ölüm aynı göldür
Aynı gece yanar söner

Ve sen
Hep peşinden koşarsın
İçine sığamadığın
       uçsuz bir denize

Ne yaş dinler 
       ne baş
Aynı nefes
      gök ve yer.

BİR VEDA

Bir örümcek götürür Hakka beni!..

Tevfik Fikret 

Bir arıyla göz göze 
Aynı evrende bir ışık zamanıydı
Sonsuzluk kadar uzun
Parmağım kadar yakın 
Bir yıldıza dokunduğumda

Biliyorum ikimiz de 

Rüzgarın savurduğu aynı yerdeydik arıyla

Yağmurun doldurduğu bir boşlukta
Zarar vermeden birbirimize

Toprağın sıcak bağrına
Özenle bıraktım onu 
Bir  vedaydı aynı ışığıkta yolculuk
Bir gül gibi açtı 
Kayıp giderken başka bir zamana

2020, Ayvalık

Dostun bıraktığı yerden

Kaldığı yerden devam etsin her şey
Bitmeyen sevdalar gibi yalnızlıklar da bitmez
ki yalnızlıklar insanın alın teridir.
Yeniden buluşalım iyisi
eski günlerdeki gibi.

Yüzümüzdeki serinlik gibi karşıla beni
Bak çayını içebilirim  yine
Bu temiz örtüler,
şu karşılıklı oturduğumuz masa
yeniden dolsun aramızda.

Anlat  nasıl başladığını ve
hiç bitmediğini zamanın
Bak bu ilikten geçirdim düğmeleri
buraya gelene kadar sensiz  her şeyi.

Diz yana yana geçmişimizi
bağla sımsıkı geleceği
Her şey durduğu yerde
kaldığı kadar iyi
Gelirken anlattığım gibi.

Ayvalık, 2020

Sığırcıklara bakarken

Bir sığırcık sürüsü aralarında uyandım konmuşlardı ağaca. 
Bir ağaçtan ötekine, derken 
dolandık gökyüzü birlikte uçtuk 
Kah sevildim kanatlandım
kah düştüm yaralandım
aralarında . 

Şarkılar yalan söylemez

Şarkılar yalan söylemez 

Nereye gidersen 

Şarkıları da götür yanında
Başındaki  şapkan gibi
Boşlukları doldursun

Peşinden git bulutun

En görünmez yerlerde 

Karşına çıkar en uzun aşklar 

ve her şey 

mutlu olabilmen içindir

Bil ki yalan söylemez şarkılar. 

Yiğitlerin Ardından

Onlar hep vardılar

gitmeden önce de

gittikten sonra  da aramızdan. 

Onlar batan güneş  ve

toprağa düşen tohumlar gibi 

gömüldüler

kimse ağlamadı arkalarından.

Çünkü her ölümlü kadar  hayatımızdaydılar

yüzbin çiçek kadar açtılar

yalnız kalmayalım diye.

Böyle yazılmalı bir şiir

Nerde kayıp oğlunun arkasından

ağlayan bir ana kalbi varsa

ben o kalbin şiirini yazmalıyım.

Nerde haksızlığa dayanamayıp canına kıyan bir gencin yılgınlığı varsa

ben o yılgınlığın şiirini yazmalıyım.

Nerde üç günlük yavrusu kucağında

gözaltına alınan bir  kadının acısı varsa

ben o acının şiirini yazmalıyım.

Nerde terkedilmiş şehirler varsa  

hüzne gömülen 

ben o hüznün şiirini yazmalıyım. 

Nerde babasının arkasından ağlayan bir 

çocuk varsa boşluğa yuvarlanan

ben o boşluğun şiirini yazmalıyım.

Gece dinletisi

Gözlerimi açtım - 
ay doğmuş
İçime çekdim
üşümemek için.

HAYAT DERSİ

Bir yanım ayazda

Donuk ve terk etmiş beni
Üşüyen elim.

Sıcak elimi uzattım 

Üşüyen elime
Susma diren! 

Mavi türkü

Böyle kuşandı

Suyun rengi
Böyle kanatlandı kuşlar
Böyle dağıldı içimdeki sis.

Aydınlığın Tek Değil

ölmeyi de öğrenmeli insan
sonsuza değin susmayı dünyada

yaşam tek senin aydınlığın değil ki
senin için indirilmedi okyanuslar

yaşamayı ciddiye alıyorsan
vazgeçmek  de onurlu bir ayrılış sayılmalı


ve senden kalan tek armağan
önde yürüyen aydınlığın olmalı.

Kar Yağar Toprağıma

Hiçbir şeyden  korkmadan

Eyvallah  diyebilir mi insan? 

Önüne yığarak geçmişini

Uzun bir geceye yumar mı kendini

Hani her neyse bu korkusuzluk

Son defa açar mı o buzda.

BAHAR İÇİN İLK SONE

  

Kır çiçekleri şimdi yolda

yağmur damlalarında kuşlar

otların arasında bir fısıltı 

ve ilk tomurcukları ağaçların.

Aydınlığı uzuyor günlerin

ılık bir nefes dolaşıyor sokakta

baharı yetiştirmek için

hayata dokunan bir rüzgar.

Bıraktığımız yerden

başlıyor yeniden her şey

hiç değişmeden.

Yaşanan bir zambak kokusu

ve beklenen bir gül

hepsi bu, evet bu kadar.

Neredeyim, nereye?

Neredesin diye sorma
Kaybolmuş göllerin mavisiyim
Gidecek yerim yok, kalacak yerim de

Neredesin diye sorma
Aradığım şey belki hiç yaşanmadı
Bundan sonra da  yaşanmayacak belki de

Ateşten Sabah

zaman ateşten bir sabah olsun

çocuklar yeniden doğsunlar

yüzündeki dokunuşum

el değmemiş bir ufuk gibi okşasın tenini. 

sonsuzluğu yaşatsın 

göçmen kuşların  dönüşü 

ve kavuşmanın sıcaklığı
sımsıkı sarsın bedenimdeki yarayı. 

zaman bir sarkaç gibi salınsın

alsın yorgunluğumuzu

gizlen seçtiğin ağacın arkasına

dinle sessiz yüryüşünü korkusuzluğun. 

Yorgun Nehir

Rüzgar tersine döner mi bir gün
fırtına diner mi ?
Yıkıntılar geçmiş üstümüzden
basılmadık yerimiz yok.
Yollar hep  taşlık, çamur, köprüler yıkık.

Ellerimiz hapsolmuş,
bir boşlukta çocuklar asılmış,
gülleri dökülmüş bahçelerin
erkenden eğilmiş fidanlar.

Sabahlar yokluğun uykusunda
nehirler hep yorgun
taşar taşar da ağlar
yıkar yıkar da ağlar.

Kimse bilmez
kavuşmazsa toprak  suya
nasıl durulur bu karanlık?
Kim der yola çıkma vaktidir
Kim çağırır seni
davullar çalsın, ateşler atlansın diye.

Bana Yeten

Kimse bilmedi

Bir ben bildim gecenin

nasıl birleştiğini.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim ayrılırken

nasıl düğümlendiğimizi.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim sıcaklığını

elimden kayarken elin.

Kimse bilmedi

Bir ben bildim uzaklaştıkça

devleşen hasreti.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim yok olurken

ellerinde nasıl yeşerdiğimi.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim bende

gizli kalan bedenini.

Toprağın Dili

-Adalet için yürüyenlere

çatlayan toprağın  dili
varmış meğer yağan yağmurda
yükünü taşıyan   rüzgarı varmış
yatağından taşan derelerin
varmış meğer.

 kurtulup yalnızlığından
bulut olmuş özlemlere
akıp durmuş mavi göğe
demek  bildiği varmış 

çatlayan toprağın.

Dokunduğum Ateş

Hayatın başladığı yerde 
Bir kum tanesinden küçük
Kendi içinde kaybolan büyük bir ateş
dokunduğum
yaşadığım gibi.

Tutunacak yer

Tutunacak yer  arayan kumru
yuvalandığı kuytuda 

endişeli ve ürkek

Doğurgan kasırga
uç diyor boyuna
enginliği göstererek

Sakladığı esinti
kulağımıza fıslıdıyor
böyle büyümedi mi çocuklar?

Temiz bir havayı içime çeker gibi 
geçmişi önüme koyuyorum

beklenen gürültüsü toprağın