Onlar hep vardılar
gitmeden önce de
gittikten sonra da aramızdan.
Onlar batan güneş ve
toprağa düşen tohumlar gibi
gömüldüler
kimse ağlamadı arkalarından.
Çünkü her ölümlü kadar hayatımızdaydılar
yüzbin çiçek kadar açtılar
yalnız kalmayalım diye.