Nazım'ın bir şiiri geldi aklıma
"Su başında durmuşuz,
çınarla ben
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarla benim.
Suyun şavkı vuruyor bize."
Ben de bir çınar ağacının
yanında dursam
Suda suretimiz olsa
Yaşlı çınarın gövdesi kalın
Dalları upuzun
Yaprakları el el göğe erse
suretimiz suyun üstünde dalgalansa
Ne mükemmel olurduk
birlikte.