Önce Ağaçlar Öldü

Önce ağaçlar öldü
Sonra dereler arkalarından
Ağaç yarasından.

Çünkü çok hoyrat ellerimiz var
Çok keskin nişancılar
Ağaçları vurdular.

Kuşlar göçtü  yangından
Bir  çöl susuzluğu savurdu
Neden niçin diye sormadan.

Ne oyun bahçeleri
Ne kuşlara yuva kaldı
Her yer sel yangını, batak.

Önce ağaçlar öldü
Sonra biz arkalarından.

Çocuktular, ama

Birçok isimleri vardı onların

Bazıları çocuk denecek yaştaydı

Bazıları delikanlı

Uçsuz bucaksız bir derya

Sönmemiş bir kor

Susuz bir toprak gibiydiler. 

Uzun bir yoldan gelip

Uzun bir yola koyulmuşlardı

Pençe pençe izleri yaralarından

Hiç silinmedi. 

Türkü

Bahar da geçer sevdam
Özlem de biter
Dert de
Sarılınca sana.

Ama ne zaman
Bir türkü duysam
İçim yeşerir yeniden
Tutulurum sana.

Aynı yerdeyim

Kaldığı yerden devam etmeli her şey
yalnızlıklar insanın yorgunluğu
Yeniden buluşalım iyisi
Yüzümüze vuran serinlik gibi karşıla beni

Bak çayını içebelirim  yanında
Bu temiz örtülerle oturduğumuz masa

Anlat  nasıl başladığını ve hiç bitmediğini

Bak bu ilmikten geçirdim her şeyi
Diz yan yana geçmişi
Bağla sımsıkı geleceği
Her şey durduğu yerde ve kaldığı kadar iyi
Gelirken anlattığım gibi.

Tarihin doğruları

Kaçınılmaz bir  yalnızlık var - 
anlaşılmaz ayırır sizi 

bile bile göze almak  suçlanmayı
doğrucu olmak uğruna

tek başına

sorular  güven verir bana
Bilirim ki azlıktan doğar çokluğun kazandıkları

Ve
böyle  yazılır tarihin doğruları

Anın güzelliği

Akıyordu su
Göğün kaynağından
Emek yeşerdi
Çoğaldıkça birikti
Biriktikçe güçlendi
Ufkun güzelliği. 

Kucağımızda çocuk

Hayallerimizi besleyen

akan su

sesini verdi ışıyan geceye.

Böyle yazılmalı bir şiir

Nerde kayıp oğlunun arkasından

ağlayan bir ana kalbi varsa

ben o kalbin şiirini yazmalıyım.

Nerde haksızlığa dayanamayıp canına kıyan bir gencin yılgınlığı varsa

ben o yılgınlığın şiirini yazmalıyım.

Nerde üç günlük yavrusu kucağında

gözaltına alınan bir kadının acısı varsa

ben o acının şiirini yazmalıyım.

Nerde terkedilmiş şehirler varsa  

hüzne gömülen 

ben o hüznün şiirini yazmalıyım. 

Nerde babasının arkasından ağlayan bir 

çocuk varsa boşluğa yuvarlanan

ben o boşluğun şiirini yazmalıyım.

Kaktüs Çiçeği

  

Gösterdi  yüzünü

Gecenin ağzına dokunup

Açtı bağrından kopup

Kondu yarının kanadına

Saygıdan öte bir içim su 

Ve gök yüzü şimdi aydınlık

Ömrü kısacık ama sözü büyük

Ağır aksak ama kararlı

Açtı sonsuza değin kalacakmış gibi

Olacakları müjdeler gibi

Sessiz  nazlı 

Eğleşir gibi alaycı

Ama iyimser ve  çocuksu

İşte öyle bir gülümseme 

Bir günlük sevinç gibi

Gövdesinden yırtılıp uzanan 

Beklediğini alır gibi 

Vardı yarının uzak yıldızına

Sıcacık, dokunulmamış 

Ömrü kısacık ama sözü büyük 

Bir Kaktüs Çiçeği. 

Saklandığım Yer

Bak bu çiçeğin kalbi
Tam ortasındadır hayatın
Açar çığlığını 
Güneşin  turuncu  uzaklığında
Yaprakları yalınayaktır
Yaşını sır gibi saklar
Ağaçların arasındaki
Suyun durmayan akışında.

Aynı yer ve gökte

Hayat güzeldir
Yirmisinde neysen
Yetmişinde bile değişmez,

Öylesine bir sihir
     kaynağı bilinmez
Bir ırmak akar durur 
      

hayallerin kuşatır acunu
Doğum ve ölüm aynı göldür
Aynı gece yanar söner

Ve sen
Hep peşinden koşarsın
İçine sığamadığın
       uçsuz bir denize

Ne yaş dinler 
       ne baş
Aynı nefes
      gök ve yer.

BİR VEDA

Bir örümcek götürür Hakka beni!..

Tevfik Fikret 

Bir arıyla göz göze 
Aynı evrende bir ışık zamanıydı
Sonsuzluk kadar uzun
Parmağım kadar yakın 
Bir yıldıza dokunduğumda

Biliyorum ikimiz de 

Rüzgarın savurduğu aynı yerdeydik arıyla

Yağmurun doldurduğu bir boşlukta
Zarar vermeden birbirimize

Toprağın sıcak bağrına
Özenle bıraktım onu 
Bir  vedaydı aynı ışığıkta yolculuk
Bir gül gibi açtı 
Kayıp giderken başka bir zamana

2020, Ayvalık

Dostun bıraktığı yerden

Kaldığı yerden devam etsin her şey
Bitmeyen sevdalar gibi yalnızlıklar da bitmez
ki yalnızlıklar insanın alın teridir.
Yeniden buluşalım iyisi
eski günlerdeki gibi.

Yüzümüzdeki serinlik gibi karşıla beni
Bak çayını içebilirim  yine
Bu temiz örtüler,
şu karşılıklı oturduğumuz masa
yeniden dolsun aramızda.

Anlat  nasıl başladığını ve
hiç bitmediğini zamanın
Bak bu ilikten geçirdim düğmeleri
buraya gelene kadar sensiz  her şeyi.

Diz yana yana geçmişimizi
bağla sımsıkı geleceği
Her şey durduğu yerde
kaldığı kadar iyi
Gelirken anlattığım gibi.

Ayvalık, 2020

Sığırcıklara bakarken

Bir sığırcık sürüsü aralarında uyandım konmuşlardı ağaca. 
Bir ağaçtan ötekine, derken 
dolandık gökyüzü birlikte uçtuk 
Kah sevildim kanatlandım
kah düştüm yaralandım
aralarında . 

Şarkılar yalan söylemez

Şarkılar yalan söylemez 

Nereye gidersen 

Şarkıları da götür yanında
Başındaki  şapkan gibi
Boşlukları doldursun

Peşinden git bulutun

En görünmez yerlerde 

Karşına çıkar en uzun aşklar 

ve her şey 

mutlu olabilmen içindir

Bil ki yalan söylemez şarkılar. 

Yiğitlerin Ardından

Onlar hep vardılar

gitmeden önce de

gittikten sonra  da aramızdan. 

Onlar batan güneş  ve

toprağa düşen tohumlar gibi 

gömüldüler

kimse ağlamadı arkalarından.

Çünkü her ölümlü kadar  hayatımızdaydılar

yüzbin çiçek kadar açtılar

yalnız kalmayalım diye.

Böyle yazılmalı bir şiir

Nerde kayıp oğlunun arkasından

ağlayan bir ana kalbi varsa

ben o kalbin şiirini yazmalıyım.

Nerde haksızlığa dayanamayıp canına kıyan bir gencin yılgınlığı varsa

ben o yılgınlığın şiirini yazmalıyım.

Nerde üç günlük yavrusu kucağında

gözaltına alınan bir  kadının acısı varsa

ben o acının şiirini yazmalıyım.

Nerde terkedilmiş şehirler varsa  

hüzne gömülen 

ben o hüznün şiirini yazmalıyım. 

Nerde babasının arkasından ağlayan bir 

çocuk varsa boşluğa yuvarlanan

ben o boşluğun şiirini yazmalıyım.

Gece dinletisi

Gözlerimi açtım - 
ay doğmuş
İçime çekdim
üşümemek için.

HAYAT DERSİ

Bir yanım ayazda

Donuk ve terk etmiş beni
Üşüyen elim.

Sıcak elimi uzattım 

Üşüyen elime
Susma diren! 

Mavi türkü

Böyle kuşandı

Suyun rengi
Böyle kanatlandı kuşlar
Böyle dağıldı içimdeki sis.

Aydınlığın Tek Değil

ölmeyi de öğrenmeli insan
sonsuza değin susmayı dünyada

yaşam tek senin aydınlığın değil ki
senin için indirilmedi okyanuslar

yaşamayı ciddiye alıyorsan
vazgeçmek  de onurlu bir ayrılış sayılmalı


ve senden kalan tek armağan
önde yürüyen aydınlığın olmalı.

Kar Yağar Toprağıma

Hiçbir şeyden  korkmadan

Eyvallah  diyebilir mi insan? 

Önüne yığarak geçmişini

Uzun bir geceye yumar mı kendini

Hani her neyse bu korkusuzluk

Son defa açar mı o buzda.

BAHAR İÇİN İLK SONE

  

Kır çiçekleri şimdi yolda

yağmur damlalarında kuşlar

otların arasında bir fısıltı 

ve ilk tomurcukları ağaçların.

Aydınlığı uzuyor günlerin

ılık bir nefes dolaşıyor sokakta

baharı yetiştirmek için

hayata dokunan bir rüzgar.

Bıraktığımız yerden

başlıyor yeniden her şey

hiç değişmeden.

Yaşanan bir zambak kokusu

ve beklenen bir gül

hepsi bu, evet bu kadar.

Neredeyim, nereye?

Neredesin diye sorma
Kaybolmuş göllerin mavisiyim
Gidecek yerim yok, kalacak yerim de

Neredesin diye sorma
Aradığım şey belki hiç yaşanmadı
Bundan sonra da  yaşanmayacak belki de

Ateşten Sabah

zaman ateşten bir sabah olsun

çocuklar yeniden doğsunlar

yüzündeki dokunuşum

el değmemiş bir ufuk gibi okşasın tenini. 

sonsuzluğu yaşatsın 

göçmen kuşların  dönüşü 

ve kavuşmanın sıcaklığı
sımsıkı sarsın bedenimdeki yarayı. 

zaman bir sarkaç gibi salınsın

alsın yorgunluğumuzu

gizlen seçtiğin ağacın arkasına

dinle sessiz yüryüşünü korkusuzluğun. 

Yorgun Nehir

Rüzgar tersine döner mi bir gün
fırtına diner mi ?
Yıkıntılar geçmiş üstümüzden
basılmadık yerimiz yok.
Yollar hep  taşlık, çamur, köprüler yıkık.

Ellerimiz hapsolmuş,
bir boşlukta çocuklar asılmış,
gülleri dökülmüş bahçelerin
erkenden eğilmiş fidanlar.

Sabahlar yokluğun uykusunda
nehirler hep yorgun
taşar taşar da ağlar
yıkar yıkar da ağlar.

Kimse bilmez
kavuşmazsa toprak  suya
nasıl durulur bu karanlık?
Kim der yola çıkma vaktidir
Kim çağırır seni
davullar çalsın, ateşler atlansın diye.

Bana Yeten

Kimse bilmedi

Bir ben bildim gecenin

nasıl birleştiğini.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim ayrılırken

nasıl düğümlendiğimizi.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim sıcaklığını

elimden kayarken elin.

Kimse bilmedi

Bir ben bildim uzaklaştıkça

devleşen hasreti.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim yok olurken

ellerinde nasıl yeşerdiğimi.

Kimse bilmedi 

Bir ben bildim bende

gizli kalan bedenini.

Toprağın Dili

-Adalet için yürüyenlere

çatlayan toprağın  dili
varmış meğer yağan yağmurda
yükünü taşıyan   rüzgarı varmış
yatağından taşan derelerin
varmış meğer.

 kurtulup yalnızlığından
bulut olmuş özlemlere
akıp durmuş mavi göğe
demek  bildiği varmış 

çatlayan toprağın.

Dokunduğum Ateş

Hayatın başladığı yerde 
Bir kum tanesinden küçük
Kendi içinde kaybolan büyük bir ateş
dokunduğum
yaşadığım gibi.

Tutunacak yer

Tutunacak yer  arayan kumru
yuvalandığı kuytuda 

endişeli ve ürkek

Doğurgan kasırga
uç diyor boyuna
enginliği göstererek

Sakladığı esinti
kulağımıza fıslıdıyor
böyle büyümedi mi çocuklar?

Temiz bir havayı içime çeker gibi 
geçmişi önüme koyuyorum

beklenen gürültüsü toprağın

Biz bize

Daha az yaşamak
Yer çekimsiz bir dünyada
Uzaklara tutunan bir göçmen kuş gibi
Daha azla yetinmek her şeyde
Sevgi gibi azalmışsa dostlar
Bu yeter demeli
Yarının üstünü örten bugünse
Bugüne bakalım yine
Ne kalmışsak getirin
Bir ateş yakalım
Biz bize.

Yaralı albatros

Düşlerinden yaralanmış albatrosum
Hayalimde okyanusu geçerken kokladığım

Son çiçekte aklım.

Sahile varamadan yakalandım pençesine

Yokluğun
Bir pencere kenarı olsun isterdim

Yeterdi 

Son arzum.

Yine doğur beni anne

Yarın sabah bir kız çocuğu olacağım anne
Saçları lüle lüle 

      bol
           mor entarisiyle
ve gözleri çakmak çakmak mavi.
Yarın beni böyle doğur anne
Bilirim çok istemişsin  kız olmamı
    saçları saman sarısı
      alnında sarkan tokası. 
Gençliğini verir miydin bana
    yine anne?

Bir Volkanın Ağzında

Bir volkanın ağzında bekliyoruz 
yoksa vahası olmayan bir çölde miyiz
bulutların  değdiği orman
başka yerlerde mi

çocukların alınlarında geleceğe gülümseyen

gün kızıllığında şerbetleri içilen.

Bir volkanın ağzında mıyız
yoksa bir çölde mi vahası olmayan
elimizden kaçan yaban hayat gibi
bizden kaçırılmış olan 

Bir volkanın ağzında mıyız
yoksa bizi gömecek çölde mi
bu suyun bir çatlağı olmalı
taşıp yeryüzüne konmalı

sonsuzluğun adıyla başlamalı.

1 Mayıs'a Selam

Yine bariyerler
Binlerce polis ve yasaklar
Yollar kapanacakmış
Yürümesin emeğin sesi
1 mayıs sabahında özgürce
Adımlamasınlar hayatı diye. 

İçine çekmeden korkuyu
Göğün örtüsü çiçeklerden
Su gibi aksın yollara. 
Avucundaki sıcaklık
Değmeli kolundaki  arkadaşının tenine
Ve bütün dünyaya.

Bu kokuşmuş çelikten karartı
Bu tutuşan kötülük
Bekleyen fişekler
Polis arabaları
Niye?

Gör bak
Bırakılan karanfillerden
Uçan güvercinler olacak yine
Buradayız hâlâ
Dönüş yok geriye.

Distopya

Acıların seslerini duyuyorum, 

karanlık denizlerde boğulmuş

fırtınaların soluk kesen hırçınlığı

esir  alınan çığlıklar

son bir nefes gibi.

Acılar duyuyorum,  

zamanın derinliğinde
tutsak edilmiş hayatların 

küllerinde saklanan.

Korkuyorum, 

yokluğu  andıran yarından.

Acılar duyuyorum, 

beni soluksuz bırakan

fırtına ezgileri, kimsesizlik

uzun bekleyişlerin yorgunluğu

sinmiş omuzlarıma.

Yok olan bir ufuk var

bir daha gelmeyecek sanki. 

Yüzümdeki Ayna

Gri bir  gökyüzü iniyor toprağa
gecenin parıldayan  yıldızı bekliyor sabahın tazeliğini
soluyorum yavaşça biraz ürkek
ve sabırla.

dikenlerle  savaştım ektiğim ağaçlarda
ısrarla yürümekten yoruldum
önümdeki engeller   nefesime meydan okuyor
yalnızlık eriyor sabrımın ateşinde. 

ama hala yüzümde eski bir  fırtına
duru atlar gibi koşan önümde
kabaran toprakta ayak sesleri 
beklenen gün ağarsın diye. 

kimse düşmesin vurulup  yere
ekilen düşler acıtmasın içimizi
bir yedi veren gülü gibi
aydınlatsın bahçeyi.

ARİF BUZA SELAMIMDIR

 (Bana karşılıksız dostluğu yaşatan, resim yapmayı sevdiren, aziz dostuma) 

İki kesim arası hızlanır hayat

suyun akışı

tembel bir ışık gibi koyulur yola.

Atları bağlamışlar meydana

zaman salınmıştır  kuyuya.

Aslında her şey bir anda başlar

ve biter kararınca

        çaylar gelir

        şeker erir

        bir çırpıda. 

Her şey  yeniden yaşanır

çizdiğin kağıtlarda

        iki kesim arasında. 

Yakanda bir asma şenliği 

 sıkışmış zamana.

Hele bir tanıdık gelmişse yanına

        orada kal.

Yetindiğin kadar güzeldir hayat

bitiremediğin kadar başında.

Sonu gelmeyecektir

sen kaçtıkça

iki kesim arasında.

Yorgun Nehir

1
Rüzgar tersine döner bir gün
Yağmur diner
Umutsuzluk dağıtmayın
Ey kaçacak delik arayan beyler
Rüzgar tersine döner birgün.

2
Tanklar geçmiş üstümüzden, neden
basılmadık yerimiz kalmamış?
Yollar hep  taşlık, çamurdur
ve köprüler yıkık.

3
Çocuklar asılmış, tek damla kan yokken.
Sabaha eğilmiş bir fidan
yüreğe saplanır.
Vurulduk ey halkım bizi unutma.

4
Nehirler hep yorgun mu akar.
Taşar taşar da ağlar insan
Sen  yoksun diye dolar  sokaklar.

5
Kavuşmazsa toprak nasıl kabarır, yürek zıplar?
Söyle davullar çalsın, ateş atlansın.
Yoksa dinmeyecek bu yağmur.

Insan iki kere yaşarmış babasıyla

 

Yaşlanınca ne çok arıyorum babamı -
          keşke yaşasaydı daha keşke
kavgalar kırgınlıklar
         hiç birinin değeri yokmuş
         hiç bir şey babamdan  önemli değilmiş
Keşke olsaydı yanımda
Bak bunlar torunların -
         diyebilseydim bağıra bağıra
Bakın o sizin büyük dedeniz -
         gösterebilseydim onlara

Bu uçsuz denizde yaşamak
            ne  eğlenceli
            ve macera dolu
            bilseniz -
            anlatabilseydim onlara.

İnsan iki kere yaşarmış babasıyla -
            öldüğünde
Yaşlı bir çocuk gibi kalırsınız
            arkasında.

Ayvalık, 9 Temmuz -20 Ekim 2014.

Özlenen Sabah

Kapında bekleyen yoldaş
sana seslenir - 
kuşan yetiştirdiğin çiçekleri 

özlenen sabah geldi

Masum gençliği
allı morlu sevdanın
boşalan yağmur gibi ansızın
filizlenir 

BEKLENEN ŞİİR

Tek yapraklı  kitap gibi
sade ve kısa
okunması uzun
bir şiir yazabilsem
keşke.

Savaşın Çocukları

Yıllar var ki
Çocuklar hala 
sallanıyor aynı salıncakta
altlarında bir dünya
patlamamış bir mermi kovanı ağızlarinda

DENİZE İNEN YOL

Asma çardağın altında
bir masa yazdan kalma,
akşama daha var. 

Bu yol denize iner, elini ver.

Bir kelebek konar masama
hayata dokunur
Yıldızlar aralanır,
ölüm denizin arkasında.

YILLARI YOK TEMMUZLARIN

Bugün yılları olmasın Temmuzların

Geriye dönüp bakmadan

Bugün denizin en güzel günü

Dün güneşin en güzel battığı akşam olsun

Bana hala sevgilim demelisin

Ben de sana sevgilim diye seslenmeliyim

Yılları silinmiş  Temmuz gecesi  böyle yaşansın

Yılları olmasın hayatımızın bütün Temmuzlar gibi

Gelip geçici şeyleri kaldır ortalıktan

Kullanılmaz eşyaları zamanı hatırlatan

Bugün sabahların en güzel günü olsun

Sonsuzluğu öper gibi dudaklarından

BAHARLA GELEN

Döndüm yine
baharın yuvalandığı topraklara
çiçeklerini okşayan ılık rüzgar
taşıdı beni kıyılara.

Yabansı otlar, böcekler, solucanlar

kardeşçe köklerine dolanıyor ağacın
hepimizi sarmalayan ışığın unutulmaz hazzı 
eriyip gidiyoruz bahçede.

Her ilk baharda yaptığım gibi
toprağın derinlerine vuruyorum kazmayı
gökyüzüyle buluşmasını istiyorum
ektiğim tohumların.

İşte bu beni  iyileştiren
sonsuzluğa gizleyen cesaret
hayallerimde yaşattığım korkusuzluk
saklandığım  hayat.

YOL UZADIKÇA BÜYÜYORUZ

Kederli bir gülümseme ile yürüyorum soğukta

buluştuğum kalabalığın arasında

elimde pankartım

yaşlı bedenimi hırpalayan rüzgarla.

Yol uzadıkça büyüyor

arkamızda insan seli

şehrin bütün sokaklarında

umutların taşan alevi.

Şehir cevap veriyor balkonlardan

el sallayanlar dalgalandırıyor caddeyi

coşkumuz, hüzünlü ve yorgun bir ışık gibi.

Elinde bir gülle bekliyor bizi Hrant

kahırlı ve tedirgin bir sabırla

vurulduğu yerde

ölümsüz bir sabahın kıyısında. 

Bir duduk nağmesi uzaktan

çatlağını bulan su gibi

akıyor içimize

kederli bir gülümseme ile

yürüyorum soğukta.

Boş Midye Kabukları

boş midye kabukları ile
dolu bir sahilde
rüzgar ve denizle konuştuk.

Olasılık

Biyopsi sonuçlarını beklerken

saçma bir tezatlık

tokat gibi çarpar suratına

Alınan parça sayısı arttıkça

Azalır umutların. 

En iyisi,

sayısal loto oynamaktır böyle zamanlarda

kanyak gibi içini ısıtır
yürürken  buzun üstünde. 

Boşluk

Hayatımda bazı boşlukları
Kendim yarattım
Başkaları doldursun diye.

Pişmanlık

elimde değil
öyle saklamışım ki kendimi kendimden
bir gün aradığımda bulamadım.