RESSAM VE TÜY

Yanımdan havalandı güvercin

kanadından düşen tüyle

mağaradaki düşlere götürdü beni

Güvercin kaybolurken

yorulduğumu anladım

korktum yılgın çaresizliğimle

Yaratılmamış olan şey

hangi ressamın

fırçasından damlayacak yine

2024 Haziran

ŞİİRE YAKIŞAN

Hava kurşun gibi ağır

pasın yıllardır kemirmesi demiri

kederli yürüyüşü akan siyah suların

acılarla bilenmiş  öfke

denize dikine inen sessiz kayalar gibi

saplanmış içimize aşınmış umutlar

gövdesi yarılmış ağaçların

böyle havalarda şiirler nasıl yazılır

ne rüzgarın masum esintisi 

ne çaresiz çırpınışı yeter denizin 

haykırmak yakışır ancak şiire

isyanın yol araması kendine.

 

 

SAHİLE VURAN TEKNE

 

Elinden kurtulmam

çok zaman aldı devin

parçalarımı birleştirmek için

çok kaleler zapt ettim

çok denizler keşfettim.

Yanılgılarımı taşıdım sırtımda

yaralarımı iyileştirdim

arkamda fideler ektim

toprağını değiştirdim

köklerine sabah rüzgarı üfledim.

Sahile vuran parçalanmış

bir tekneydim

kıpırtısız bir geceyi soluyan

bulduklarında nabzım atıyordu halâ.

ALTINI ÇİZDİKLERIM

 

yazımın altına 

bir çizgi çekiyorum 

sabırlı çileli bir arzuyla

şiirimin altına 

bir çizgi daha çekiyorum 

bütün inadımla

duyulmayan öfkemin altına 

bir çizgi daha çekiyorum 

nefesimi tutarak

çizgiler arttıkça kabarıyor 

yaşama sevincim.

BAVUL

Meraklanmayın toparlandım

Yolculuğun keyfine hazırım artık

Düşünecek bir şey yok fazla

Ağlanacak da

Hazırım işte

Gereken her şeyi aldım yanıma

Özlemlerimi

Mutlu anılarımı

Okuduğum kitapları

Yazdığım şiirleri 

Doğdunuz günleri

Acıkırken ağlamanızı

Her şey bavulumda

Hazırım yolculuğa

En güzeli ne biliyor musunuz

Hasret yok oralarda 

Parçalanmışlık yok

Onları bavula koymadım

Ama fotoğraflarınız

Sizlerin ve annenizinkileri aldım yanıma

Gençliğimin toprağından 

Yetişen her şeyi 

Koydum bavula 

Sığmaz diyordum baştan

Ne kolaymış meğer

Hepsi sığdı

Tasalanmayın

Ben bavulumla

İyiyim yanınızda

YAZ KIVILCIMI

Oturduğum bankta

bir kanat sesi bana kal dedi

sarmak için yaralarımı.

Bir yaz ateşi  kıvılcımlandı içimde,

bir ağaç gölgesinin uykusunda

kavuştum göğün rengine.

Bağlandım gövdesinden uzayan

yeni bir dal gibi hayata,

zamanı unutan bir dalgınlıkla

kuşların sevincine açtım kalbimi.

Kesilmiş ormanların hüznü var içimde yeni bir yazın eşiğinde.

Yaprağın altına gizlenen tomurcuk 

alıp götürecek beni birazdan

kuşların uçtuğu yere.

YAREN LEYLEK

Bulut ödünç verdi  ihtiyara kanadını

göl umudunu

rüzgar uçurdu haberi

Yaren leylek duydu bunu

gölün ucuna kondu

yani adamın başına

gagasıyla selam verdi

sallandı dünya 

Yüzünün şavkı ihtiyarın 

oracıkta bir başka vurdu suya 

ağaçlar oynaştı

hasret tomurcuklandı

asıldı küreğine 

ağlarını serdi umuda

BEN EN ÇOK BABAMI ÖZLEDİM

Kanatları yorgun, erken göçerlerdi 

babamdan bilirim

sigarayı içine çekerken 

gözlerini kısardı

kısacık biterdi baharlar 

neden bilinmezdi, çabuk ölürlerdi

razıydı eksik kalana

ne zaman gitsem veda bakışları

gözü yaşlanırdı görünce torunlarını.

Yaşlanınca ağır geldi hayat

ve istediği oldu sonunda

dayanamadı kalbi. 

Şaka yapmayı sevmezdi

1 Nisan günü  toprağa verdik onu. 

EKİNOKS SEVİNCİ

Sabahın rengi var gecenin karasında

menevişlenir sevincimiz

adettendir göklerin kıyısında bir gamze gibi

çiçek açar ağaçlar.

Ah al al üstümüze özgürlük yağsa da 

göz yaşlarını silse analar

ve çocuklar aç uyumasa.

Her ekinoks zamanı kızıla boyanmış 

bir neşe gün batımında

gökyüzünün eşitliğine aldanıp açsa.

 

SON MUTLULUK

hep  yarınları konuştuk

çocuklar büyüdüler 

giysileri küçüldü  bir kenarda

kaç kış, kaç yaz geçti sonra

eksildik bir başımıza

elimizden kaçarken zaman

sen gözlerini bana bırak

ne yaparsak yapalım 

değiştiremiyoruz sancıları

olduğunca kalır bize sabahlar

sonrası yok işte

kalan sen ve ben

razıyım her şeye

senin kaşların ipince

burnun hala güzel 

en çok neleri sevdiğini söyle

ÇORAK TOPRAKLAR ÜZERİNDE

Bu çorak topraklar alıştırdı seni

evlerde tüten acılara.

Benden dinlesen

kaç yok oluş hikayesi gizli

nasıl tükenmiştir onca yollar.

Kıyılardan dağlara tırmanırsan

gördüğün acımasız bir yağmadır

ağlayan bir çocuğun 

bakışlarında saklı

kırılan dalların sesi,

çaresiz kalmak ağır gelir insana.

Kaçmak kurtuluş değil

sırtına saplanmış bir bıçak gibi

peşinden gelir yaşadığın memleket.

Dağları bayırları delse de haykırışın

sen buraların acısıyla yaşlandın

böyle yazılacak toprağa adın.

RIZA

Bırak her şey yarım kalsın böyle
beklesin daha giyilmemiş elbiseler 

gidilmemiş yerlerde
doğsun güneş

Selamımı alsın uzaklar
ulaşamadığım yerde

Elimdeki yük, 

içimdeki rıza yeter bana.

AH SEVDALAR

Şimdi Cennet Tepesinde olsam
karşımda Lale adası, 

ona daracık bir köprüyle bağlanmıştır

Cundanın yeşil gözleri

Çayımı yudumlarken
bir şiir hayal etsem

uzun sevdaların renginden süzülmüş,

en olmayacak kadar  özgür
ve arınmış 

      yorgunluğumdan

Sonra bir yaprak gibi
konsam yüzünüze. 

SONSUZLUK VE BİR GÜN

Pencere kenarlarında çiçekleri
uzasınlar diye
sabahları suladık hep
görünmez kıldık korkuları

Susmadı cır cır böceği de
çırpınıp durdu zavallı
yaz da bitti sırtında

Yeniden kışa gömdük kendimizi
ve kurumuş yaprakları
başka bir yıla taşıdık zamanı

YAŞLI ADAM VE ÇINAR



Parktaki çınarın altına gelirdi adam

her gün gazetesini okumaya.

 

Çayını yudumlarken 

ağacın dalları arasından 

gökyüzünü seyrederdi arada. 

Ağaç ne kadar uzun

hayat ne kadar kısaydı ona. 

Bir çay daha isterdi garsondan

biraz daha kalabilmek için

ağacın altında. 

 

AYVALIK KIŞI

Tersinden giyilmiş bir elbiseye 

benzer Ayvalık

kış mevsiminde.

Gece yıldızların uzaklığı 

yağmıştır 

sessiz  sokaklara.

Dalları kırık zeytin ağaçları

yeşile durmuş öylece bakar

ve hasret şarkılarını söyler sana.

ALDANMIŞIM MEĞER

Yollar birleşir derdim

Uzak diyarlar yakınlaşır, inandım

Işığa kapılan kelebektim koştum yanınıza 

Temiz bir gökyüzü akardı içime 

Bağışlamanın duru sevinci

Beyaz bir çiçek gibi yürürdü yüreğime 

Bilemedim hırçın bulutların geleceğini

Zemheri kışların soğuk ellerinde

Çiçeklerin susacağını

Biz derken yok sayın beni

Yarılmış bir ağaç oyuğunda 

Teslim ettim ruhumu. 

ZEREN'Dİ ADI

Yıldızlar söndü ansızın

Yok oldu kendine bakarken 

aynasında ömrünün.

Çığlık sesleri aydınlattı geceyi

yurdun arızalı asansöründe 

ölüler gördü sadece.

Ardından yürüdü öğrenciler 

hesap versin istendi sorumlular

direnerek  polisin coplarına 

ölüler gördü sadece.

Suçlular bulunamadı elbet. 

Korkudan atlamasaydı boşluğa

hala yaşıyor olabilirdi,

diye geçti polis  telsizleri. 

Akın Güre

ŞİİR MİNÖR

Dalları eğik yaşlı ağaçlara bakarken 

huzurlu bir ufuk çizgisinde

düşündüm geçen yıllarımı.

Bilsem bir ömür  böyle geçecek,  

sessiz bir bulut gibi  

beklerdim başlarında.

Arındım bütün ağırlıklarımdan

vakur bir sessizliğe 

kapatarak kendimi.

Sonra  açık denizlerin

kıyılarında karşıladım 

yalın bir sevinci.

2023

BİR AĞIZDAN

 

Ağlarını çoktan topladı balıkçılar,

Birazdan tezgahındaki kıpır kıpır sardalya için

yoldan geçen müşterisine seslenecek Cevat:

"abi sardalyam yeni geldi, çok taze" diyecektir.

Çarşıda dün gibi azar azar artacak kalabalık

Caddenin girişindeki bankanın 

duvarına yaslanıp kısmetini bekleyecek Hüseyin,

Buranın en yaşlı hamalı o.

Ve ilk sigarasını yakacak.

Kepenkler açılacak birer birer

dünkü gibi,

Tombul domateslerini kasaya

özenle dizecek Recep.

Sokağın gürültüsü 

Dünden kalma bir şölen gibi

başlayacak yine.

Yüzlerindeki ifadelerden 

mutsuz olduklarını sanmayın. 

Hepsi adını koyamadıkları

bir alışkanlıkla 

"merhaba" diye sesleneceklerdir size.

Ayvalık, 2023

YARALI KUŞ

 

Hayatın öpülmemiş yerlerinde

Kalmış hasretlerin benzemezliği

Geçmiş baharların solgun umutlarına

Saplanan gençliğin

Ama sen

Kuşun uçuşuna bak yine

EZGİLİ ŞİİR

Hadi kalkın dereler

Yola koyulalım

Henüz sular  çekilmeden

Zehir akmadan yatağına

Hadi göçmen kuşlar havalanın 

Uzun yolculukları tanırsınız

Son yuvan dağılmadan

Yurdunuzdan kovulmadan 

Hadi bulutlara hasret dağlarım

Yağdır yağmurlarını

Son balta  vurulmadan ormanına

Yetiş bu kıyama

Hadi öksüz tarlalarım

Bahçelerim, bağlarım, meralarım

Kovulmadan köyünden

Dur deyin bu yağmaya

AKŞAM MÜZİĞİ

 

Ayvalık sokakları karşı kıyılarla doludur

hasret şarkılarını söyler yorgun mavnalar 

seni koluma takınca nereye gidilirki başka. 

 

Bu şehrin sokakları hep bekleyecek bizi

aynı güneşin batışını öpeceğiz senle

aynı imbat dağıtacak hüznü. 

 

Bu şehrin sokakları ayrılıklarla dolu sevdiceğim

kavuşmanın en sıcak rengi titrer içimizde. 

birikir sessiz  geceye inen bir serinlik 

bu yeter bize.

 

 

MUTLU AYRILIK

Bir kadının gelin fotoğrafları

Gökyüzüne bağlanmış mendillerdir

Gizli kalmış göz yaşları

Ayrılık da birleştirir insanları.

Tutuklu kalmış sevdalardır

Boynu bükük çiçeğin kalbinde saklı

Kim demiş ki unutulur

Ayrılık da birleştirir insanları.

Özlemlerin kanadığı yerde sanmayın

Konacak dalları yoktur kuşların

Söz vermişsen kendine

Ayrılık da birleştirir insanları.

Mutlu ayrılıklar yoktur bilirim

Ama  yeminler serpilidir üstüne

Katlanmaya razıyım diyorsan

Ayrılık da birleştirir insanları.

KAYIP ŞEHiR

Yaşadığım yer böyle değildi

el verdiğim hatıralar silinmiş şimdi

meydandaki  parkta tek başına kalakalmış  koca çınar

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Kimi sorsam yok diyecekler

kimi görsem başka bir alemde

bir ayrıksı otuyum sanki yanlarında.

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Kurnası yeşil eski çeşmeden anladım değişen her şeyi

kasketine gizlenerek yürüyen 

utangaç adamın bakışlarından anladım bunu.

Yayla'da çınarların hışırtısında

geçen zamanı dinledim.

Hızla kirleniyordu her yer gibi şehir

ne başımı sokacak bir ev 

ne kalabalık  sokaklarda bir tanıdık kalmıştı 

altından geçtiğim ıhlamurun kokusu dışında.

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Biliyorum ait olduğum başka bir ülke de yok

arkamdan ağlayacak kimsem de.

KÖTÜCÜL ÇAĞ

 

nasıl anlatsam beklenen yağmurun tıpırtısını

olgunlaşan kirazın rengini

balkondaki çiçeğin müjdesini

nasıl anlatsam. 

toprağa atılan tohumun bekleyişini

kavuşmanın sevincini

içimde düğümlenen sancıyı 

nasıl anlatsam. 

hendekler kazılmış, yollar yarılmış,

nasıl söylesem ağladığını rüzgarın

denizde sürgün çığlıklarını martıların

nasıl anlatsam.

günler  böyle geçecek diye.

öksüz kalmış çocuğun ağladığını

sandığımdan uzun süreceğini  kötücül çağın 

nasıl anlatsam.

HAYALET GEMİ

 Kadıköy iskelesinde başına buyruk umutlarımı 

nereden çalmıştım bilmiyorum.

Denizi içiyordum,

birbirine bağlanmıştı her şey .

Bu alışkanlıklara ben de kanmıştım. 

Kayıp gidiyordu önümden gemiler

suları köpürte köpürte.

Her şey kendi sevincinde 

ayrı bir kederde.

Martılar konmuştu şehre

el çırpıyordum martılara 

el sallıyordum gemilere.

Rüzgar dolmuştu içtiğim çayın kokusuna 

ama yine de korkuyordum kimsesiz kalmaya.

Akşam inince sulara 

hayalet bir gemiydim artık

beni evime götüren son durakta.

MARTILAR VE ZEHİRLİ TAŞ BALIKLARI

 

Bu sabah ağlarına takılanları

ayıklıyordu ayvalıklı bir balıkçı

Yakalamak için yarışıyordu

martılar, 

denize atılan  taş balıklarını. 

Aç martıların bağrışlarını dinledim, 

ve sisin arkasına gizlenmiş körfezin

sessizliğini. 

Martılar bekleşiyorlardı hala

denizin verdiklerine şükreden adamın

atacağı balıkları,

yağmur tanesi kadar minik 

bir kuş sevinciyle. 

Taş balıklarının ne kadar zehirli 

olduklarını sonradan öğrendim,

ne kadar çaresiz  olduklarını martıların.

Ve ne kadar acımasız olduğunu 

denizin verdiklerine şükreden balıkçının. 

YENİ BAŞLANGIÇLAR

Şiirler iyi havalara benzer

Kendinizi attığınız sahilde

Dokunulmaz ne varsa

İlk dokunuş ilk gülümseme

Yeniden başlamanın akışında. 

Süregiden karanlığa ne dayanır

Bir şiirden başka

Ne bağlar ki sizi kendine 

Korkusuz kılan  yok oluşa. 

Yaprak olur sarmak için yaranızı

Ağaç olur eğilen yasınıza.

KARAM

 

Sen gecenin karasını bilirsin tek
Benim karam binbir renk
mavili morlu
Her tonu ayrı sevdaya çalar
Çırpınır durur

DÜŞEN TÜY

 

Ah dedim, 

Kanadımdan düşen tüye

Neyi anlatmalı şimdi?

Kaç kere yanıldığımı,

Kaç kere öldüğümü,

Kaç kere bıçaklandığımı mı? 

Çaresizliğimi o bilir.

Nasıl beklediğimi kör geceyi

İçimde kor ateşi,

Duvarlara kazıdığım hikayeyi. 

Güllerle uğurladığım gençliğimi

Yoksun hayatımın neşesini 

O bilir. Ona sorun hepsini.

Kanadımdan düşen tüye. 

Özgürce uçuyor hala

Maviler içinde 

O saf kalbiyle. 

YEMİN

-Orhan Aydın'a-

Çığlığım olur musun dedim fırtınaya

Sözcüklerim  göçükte kaldı

Duymaz ki  kimse

Sesine can ver diye yalvardım geceye.

Hayallerim esirdir derin bir oyukta

Nefes ver  dedim ona, zemheri kışa

Elleri üşüyen kızıma kıyar mısın?

Nasıl acımadılar onlara nasıl?

Kayalara kazıdım bunları

Öfkemin okunu sapladım ufka.

Ulağım olur musun dedim nehire

Sesimi yetiştir yere göğe

El versin kalan canlar

Yemin ettim bir kere.

SAYILAR VE SÖZCÜKLER

Kelimelerle oynamak hoşuma gider

Sayıların dili kurudur.

Duvarlarla örülü bir dünya yaratan   

değişmez kuralları vardır .

Sayılar sözcükleri sevmez,

oysa sözcükler sayılara aşıktır,

onları da içlerinde saklarlar,

pek anlaşamasalar da.

Sayılar düzen ve sıra demektir

Sözcüklerse isyan. 

Akın Güre

HAYDİ HAYDİ

 

Bir fırtına vurdu ansızın

Kondu yakama

Hadi hadi

Güneş  bulutların arasından 

Kurtulup çarptı yüzüme

Hadi hadi

Sis kalkmış üstünden

Gökyüzüne kavuştu deniz 

Hadi hadi

Dağlardan gelen taşkın sular

Akıp geldi yanıma

Hadi hadi

Sabahı bekleyen yıldız 

Kaybolmadan  uyandırdı yine

Hadi hadi.

BİR GÜN GİDERSEM

 

Biliyorum bir tüy kadar

hafif olacağım omuzlarınızda

Sessizce ilişip bir bulutun arkasına

Beni görmeseniz de

Bütün ırmaklar kadar sesim 

gür çıkacak o zaman.

Suyu hala akan eski çeşmenin 

yanından geçirin beni

Eğilip kana kana içtiğim

Bir akşam üzeri olmasını 

isterim bunun

Güneşin omuz verdiği günlerime

son defa bakayım  diye.

Doğduğum ülkemin

kokusunu serpiştirin üstüme

kıvırcık saçlarıma dolanan

Çocukluğumu yaşatsın 

Hayallerimin göğünde

bir yaprak gibi uçayım  yine.

Açık sözlü oldum hep

inandığımı söylerken 

Korkmadım tek başına kalmaktan 

Böyle hatırlayın isterim 

Şimdi böyle koyun beni 

toprağın bağrına. 

Özgür olmasını istedim ülkemin

Güllerinden yeniden doğmasını

Kızıl atlarına binip giden

o güzel çocukların 

Onların cesaretini aldım yanıma. 

YAŞLI İĞDE AĞACI

 

bu sahil yolu şirinkent'e gider 

dalgalar çırpınır keşfedilmemiş koylarda 

kaygılarımı gizlerim çocuksu bulutlarda

sevincim gibidir martılar

çoğalırlar, sonra kaybolurlar

masalar kurulmuş kıyıda

gök renginde uyur adalar

duyulur şarkıları uzaktan

nasıl okşar bizi baktıkça erişilmez yarınlar

gönlü kırık  bir iğde ağacıyım ayvalık'da 

DEM

Demir bariyerlerle çevrilmiş park 

tam orta yerinde  şehrin 

bir ağlama sesi var

Bir çocuğun kalbi kırılmış yine

nasıl  giyinir uzaklara çocuklar 

hangi kuytuda saklıdır

Anlatılacak hikayeleri var

başka söylenecek şarkıların

doğruları savunur direnir

UZUN GECENİN SABAHI

En uzun gecenin ayazında

Neredeyim, hangi zamanda

Kafamda yanıp sönen bir ışık

Sel gibi boşalmış sulardayım

Eşitsizliğin bedeliyle yaralı

Engelleri aşmalıyım 

Nefesimi kıstıran korkuyu 

O duru atlar nerede şimdi

Nerede yalaza kalkmışlar

Fırtına ekili al yeleleriyle

Göl kuru, toprak çatlamış

En uzun gecenin ayazında

Ne haldeyim, ne haldeyiz 

Söyleyin, daha çok örselenmeden 

Yola çıkmanın zamanı değil mi?

Boş kalmamalı eli  sevdaların

Kimse kesmesin rüzgarını çocukların

Ki yarınlar bu zamana ekilmiştir

Geceyi bölen tasa sabaha gebedir

Söyleyin nasıl arınırız bu tutsaklıktan

Sırları elimizi bağlayan geçmişten

Nasıl özgür bırakırız kendimizi?

Yapılacak çok işimiz var dostlar

Korunmak mümkün

Derinlere işlemiş zehrinden yaraların.

 

İKİZDERE DİRENİŞİ

Kocaman gözleri var

İkizdereli  yaşlı kadının

Bakınca sarsılıyor dağ tepe

Elinde asası Musa'nın

Delecek gibi suları

Ayaklarına dolanıyor tüm canlar

Dibinden ayrılmıyor börtü böcek arılar

Gözleri deniz feneri

Omuzlarından salınan örtüsü  bayrak gibi

Göğe uzuyor ince  gövdesi 

Bir yanı elvermiş buluta

Bir yanı dolanmış sabahın tenine

Yıllardır  burada işte suyun başında

Akmasın çamuru bulandırmasın diye

Eğilmez  bir kaya ormanın dik yamacında

Gördün mü yaslan ona

Gözleri buram buram inat

Avuçlarında çatlamış sabır

Dimdik ayakta dimdik ayakta

Vadiye sarılmış evladı gibi

Ululanır zorbanın  dumanına 

Patlayan taş ocağına

Bir omzunda açmış cesaret gülü 

Ötekinde bekler bir atmaca

Dokunsan yarılır gök, yıkılır acun

Derin kökleri yeminle girmiş  toprağa

Ne jandarma anlıyor bunu ne savcı

Elinde yaslandığı asası  geçit yok diyor ocaklara 

Onlar ki düşmanı ormanın, tüm canların

Arılar oğul vermiş karıncalar yuva

Kuşlar konmuş ondan yana

Orman da ondan yana, çoluk çocuk

İkizdereli   yaşlı kadın dikilmiş karşılarına

Kabusu  yağmanın talanın

Gök çağlasın peşinden

Kimse çalamaz hayatını

Sular bundan sonra böyle aksın

Böyledir uğultusu ormanın.

GECEYE UYANIRKEN

 Işığın etrafında dönüyor kelebek

çaresiz  kanat çırpmalar

gölgemdeki  büyük yalnızlığım gibi. 

Her sabah böyle uyanıyorum

çıplak dallarına ağacın 

konsun diye serçeler. 

Eğilip akan suya  dokunuyorum

günün savruk perişanlığı

başladı yine. 

SABAHIN CESARETİ

 

Bilmiyorum, o boşlukları nasıl doldurmalı şimdi.

Dağılmalı endişeler, korkunun arkasında dizili çaresizliği, kimler yalanlar. 

Aksın gürül gürül onlar. 

Söz eğilmesin, mahcup, korkak kalmasınlar. Cesaret sağılsın

Yoksa, başka yolu yok yaşamanın.

Savun soylu direncini. Kalk, yüzünü yıka  kuytuda bekleyen yüreğinde doğrularla.

Yoksa, barbarlar kıyacak yine çocuklara.

TOHUM

 

Yine dayanamayıp
O sakladığım tohumu
Ekiyorum avucuma
Yeşermesini bekliyorum
Yeni bir rüzgarda açsın diye

SERÇE SEVİNCİ

Dışarda hava soğuk
Ben yorganın altında
Perdenin aralığından soluk bir ışık
Bir serçe sesi üşüyen omzumda
Kanatlanıp duruyor boyuna

SUSKUN DEVRİMCİ

(Nasuh Mitap için) 

göz renginde tanıdım erişilmezliği 

hangi bilinmez çiçeğin açtığını 

uzun yolculuklarda 

içimde titreyen arzuyu

beklerken gövermeyi 

ufukta toplanan kızıllığı seyrettim

kabullendim hasreti

sevdiğimden ayrılmayı

yıllarca hapis yatmayı

isyanımı göz renginde sakladım 

ve tarihin keskin eleştirisini

ama teslim olmadım.

YAZ BİTTİ

Kolay değil kabullenmek

Ama yaz bitti sonunda

Takıl göçmen kuşların arkasına

Vaktidir artık

Tası tarağı toplamanın

Üstümüze serildi sonbahar

Vedalaş denizin mavisiyle, 

Bütün yaz iyi geldi sana

Hoşçakal de kumrulara, 

Yuvalarını kurdular sonunda

Toprağını havalandır kayısının, 

Rüzgar epey hırpaladı dallarını 

Ama  bol meyve de verdi sana

Ortancalarını unutma budamayı, 

Körpe dallarını ayır

Seneye görüşmek üzere selamlaş zakkumla, 

Bütün yaz açtı  sana

Yaz da bitti sonunda

Ekilecek tohumlar saklandı gelecek yaza

Kış hazırlıkları tamamlandı 

Tarhana, makarna, salça

Rüzgar ve güneş yetti ucu ucuna

En son zeytinler karardı

Yaz da bitti sonunda 

Buna üzüldüğün kadar

Başka şeyler de var aklında

İyi gelmiyor sana bu havalar

Solgun bir yüzü andıran yaz, 

Bu yitirilmiş zaman

Kaybedilenleri hatırlatıyor 

Sürünür gibi yaşamak ağır geliyor sana

Arkandan kovalıyor rüzgar 

Hadi vedalaş onunla

Yaz bitti sonunda

MADENCİNİN TÜRKÜSÜ

 

 Nereye gömerseniz beni

Bilin ki yeşeririm orada

Nasıl kazdıysam toprağı

Bir gün çıkmasını bilirim 

Nereye gömerseniz beni

Bilin ki güneşi görürüm hala

Nasıl kazdıysam karanlığı 

Bir gün kurtulmayı bilirim 

Nereye gömerseniz beni

Bilin ki soluğum dağlarda yaşar

Nasıl kazdıysam kayaları 

Bir gün kavuşmayı bilirim

Nereye gömerseniz beni 

Bilin ki yanınızda açan çiçeğim

Nasıl döküldüyse yapraklarım

Bir gün çoğalmayı bilirim 

Nereye gömerseniz beni 

Bilin ki içinizdeki alevim

Nasıl elmasa çevirdiysem taşı

Bir gün yeniden doğmayı bilirim 

MAHSA AMİNİ İÇİN AĞIT

 Saçlarına konan serçeler midir Amini

Şimdi dolduran sokakları

Dağ kükredi gök kükredi sonra

Bütün kadınlar kesti saçlarını

Gözlerini kapadığında 

Açıldı bütün peçeler

Ellerin deniz kokusu mu Amini

Dağ kükredi gök kükredi sonra

Şimdi gökyüzü çağrılıyor adınla Amini

Genç bir kadın öldürülmüş 

Saçlarından tutuştu dünya

Dağ kükredi gök kükredi sonra

 

BARIŞA AÇAN ÇİÇEK

 

Ellerimiz kelepçeli 

gözlerimiz kilitlenmiş bekliyoruz

toprak sessizliğe gömülecek mi yine

boyunları bükük yaşlılar

zorbalar gelecek diyorlar

Dinledim içimizde biriken 

ekilmemiş  topraklar kadar

uzun terk edilmişiliği. 

Nereye konsun ki göçmen kuşlar 

yeşersin başaklar diye 

nasıl yoğrulursa hamur 

nasıl bölüşülürse ekmek

nasıl  geceden açarsa çiçek 

vakti gelmedi mi daha. 

Bunları düşündüm boyuna

yıkadım yüzümü gökyüzüyle

ses verdim duyulsun diye

zorbalar gelemez artık buraya

Siz bakmayın yaşlılara 

hiç bir yasak küllendiremez 

bir çocuğun kalbinde yeşeren çiçeği.

DÜN GİBİ GEÇMESİN ZAMAN

dün gibi geçecek bir güne 

merhaba diyemiyorum

kümesin tavuğu olamıyorum

bir türlü 

yumurtlamanın sevincini duyuran

ağını  umutla akşamdan denize serpen

başka bir sabaha uyanmak isterdim

o balıkçı gibi 

ama olamıyorum işte! 

kabahat kimde mi? 

sorulması en kolay soruları 

yapamadıklarından seçtin yine

yenilgiyi kabullenmek mi bu

bile bile 

korkak savaşçı! 

huzurlu sandığın o gölgede uyukla daha

dün gibi geçecek bir güne

sayıkladığın umutlarla  uyanmadan

yıka ellerini ve anla

arın ki  yalnızlıktan 

doğacak bir günü karşılamayı

o zaman hak edersin unutma!

EDİRNE GÜNLÜĞÜ

Edirne'deyiz, puslu bir hava

Meriç hırçındır, bulanır suları

Kimse kaldıramaz yerden

Öyle ağır yükü acının

Böyle  yaşanmıştır Edirne'de  üç yıl.

Edirne'de bir Eylül sabahı

Radyodaki  ses kapında

Çatılır silahlar, ev basılır

Kitaplar toplanır

Meriç derin uykudadır

Ellerin bağlı

Gözlerin kapalı

Dört duvar gecedir gündüz

Hüküm verilmiştir.

Edirne'deyim vakit sonbahar

Kırmızı yakışmaz  bu şehre

Sokaklar boşalmış

Akan kan durmuştur

Başka türlü çalar davullar

Kimilerin acısı kimilerin sevincidir

Vurulur ha vurulur

Emeğin köleleliği  kurulmuştur.

Meriç böyle akmış yıllardır

Böyle eğilmiş söğütler 

Suyun rengi çalınmış

Toprak küllenmiştir

Edirne şimdi sessiz

Saklanırsın kendinden

Kah korkar kah ağlarsın

Bir yaban gibi kopmuş  dağından

Yolun uzun yolun yokuşlu

Kaç yıl daha geçecek 

Ne beklenir yarından

Eğilmiş söğütlere nasıl anlatılır 

Nasıl söylenir unutulmayan şarkılar.

Nasıl gidilir Edirne’ye 

Göz yaşlarım kapatmış yolu

Bıraktığım yerde midir

Kapalı çarşıda kokladığım hava

Yürüdüğümüz yolları Karaağacın

Nasıl giderim Edirne’ye bir daha

Bunları sordum kendime

Günlüğümdeki sayfada.