Kıyıda

Kıyıya
  vuran
    dalgalar                        
      çalınan hayatımı                                
          geri getiriyor.                          
                                                 
 Dalgaların
    sesini
       dinlerken
          çırçıplak kendime
           dönüyorum
            çok uzaklardan gelen
               bir yolcu gibi
                                                                                                                             

Adsız bir siir

Adsız bir şiir olsun bu
Bir güne
nasıl başlanır
anlatılmalı

Buhara parkında
uyuklayan bir köpek
Yere up uzuuuuun yayılmalıyım.

Gelip geçenler umurumda değil
Sadece düşen bir yağmur damlası
Islatsın tenimi
Öylesine
seyredeyim gökyüzünü.

Yaşlı bir kaya

rüzgarın oyduğu kayanın dilinde
ufuklara gönül bağladım
bir albatros sabrıyla

hayallerimde nehirleşen sevincim
güneşe tutunan dalların
ermişliğiyle

yenilgileri kalkan yapan
sabrın ateşiyle
geldim, kaldım dağlarınızda

DENIZ VE YAŞLI KADIN

Yazları sahilde yürürken
balık tutan yaşlı bir kadına rastlardım
boş duran kovasıyla
günü mü öldürürdü
yoksa kedileri doyurmak mıydı niyeti
anlamazdım.

Bu yaz göremedim onları
etraftaki balıkçılara sordum,
her sabah gelirdi dediler
tuttuğu bir ya da iki kefal
onu da kedilere yedirirdi,
sonra  kovası elinde...

YAŞLILIĞA ÖVGÜ

  

Sığınmak,

taçlandığın  yerde

ayaklanma vaktin

sınır tanımayan 

keşiflere.

Sığınmak,

içinde büyüyen kadere

son saldırın

bayrağını diktiğin 

tepeye.

AYVALIK'DA HÜZÜN

Ayvalık’da bir hüzün var
Bu sır kaç yıldır değişmedi
Batmış bir gemi  koyda
mavi çiçekli bir geceye sığınıyoruz. 

Bir yabancıyız şehirde
Zeytinlikler azar azar küçülüyor ve
her yaz önümüz kapanıyor biraz daha.

Güneşi batırdığımız yol
içimizdeki sessizliğe gömülüyor.
Bir uzun bekleyiş
Her şey belirsiz ve bitmeyen bir çırpınma

Özlenen yazların sonunda
Soluk bir kışa razıyız 
Örtüleri sererdik eşayaların üstüne
Evimiz kapının arkasında kederli bir uykuda

Ayvalık'da bir hüzün var hep
Bir sonsuzluğun kıyısında.

ÖMRÜMÜZÜN EN GÜZEL YARISI

Bu gece dört arkadaş içiyoruz,
duvarda Nazım'ın resmi,
sonsuzluğu gören bir pencerede
uzayıp duruyor yıldızlı bir gece.

En güzel kumaşını dokuduğumuz
ömrümüzün en güzel yarısına bakıyoruz
yanılgılardan filizlenen çiçeklerimize.

BAHAR GELDİ

Kapı mı çalındı

bir kıpırtı var dışarıda

pencereden baktım

erik ağacıymış.

DURUP DURURKEN

Kapısından giriyorum

Seni ilk öptüğüm bahçeye

Karşımda bekliyorsun

Eğilmiş bir bahar dalı gibi

ÇOCUKLUĞUM SAKLI BURADA

Çocukluğum  hala 

Yıkıntılar arasında akan coşkun bir derede

Bir ağaca gizlenmiş salıncak sesi

Saçlarının kokusu var serinliğinde

Çocukluğuma uzattım elimi
kayıp gitti uçurtma.

İKİMİZ İÇİN BİR DEMET ÇİÇEK

Bir demet çiçek biçiyorum ikimize
Ayrılığımız için

Ama için için seviyorum seni yine

GÜNEŞ DOĞUYOR ETEKLERİME

Bir kuş fırlıyor yerinden
Güneş doğuyor eteklere

Eski bir dosta kavuşmak

Yitirmek yalnızlıkları

Bütün dertlere tek çare

Karlı ıssız tepelerin

Korkusuz saflığı ışıldıyor önümde

Umutların yorgun yatağında

Bak güneş doğuyor  eteklerimize.

İNANIN BANA BU DEFA

Para aslanın ağzında derlerdi,

Yaşam aşkın ağzında,

yalanım yok

bir şeyler olacak yakında.

Acı bir gülümseme var çeliğin sesinde,

farklı şeyler bekliyorum

farklı,

hem de çok yakında.

Durgun bakışları yok işçilerin

yürüyüşler, fabrika işgalleri başladıysa

haydi,

içime doğuyor,

farklı şeyler olacak yakında.

Kapanırken fabrikalar

kafaları karışık farelerin

ortalık toz duman.

Sen onları bırak,

çocuklara bak,

yeni bir dünya kuracağız, küresel

emeğin,

aşkın ve direncin ırmağında

mutlu günler göreceğiz çocuklar

inanın bana.

GİZLİ AŞK

Onunla aynı metroda giderdik sabahları işe

O bir metre ötemde otururdu

Ben bin metre gerisinde.

Onunla her gün aynı kapıdan geçerdik

Girmek için binaya

O bir kat  yukarıya çıkardı

Ben bilinmeyen bir yere.

Onunla aynı saatte yetişirdik işe

Aynı saatte yerdik yemeğimizi

O bir masa önümde otururdu

Ben onun görmediği bir köşede.

Onunla aynı yönde çıkardık

birlikte metronun merdivenlerinde

O bir basamak üstümdeydi hep

Ben bin basamak gerisinde.

MADIMAK AĞITI

Madımak hala yanıyor
İçim de yanıyor
Ama  ellerim yine  soğuk.

TAŞLA KONUŞMAM

Dilsiz uçurumundayım taşın
nerede başlayıp nasıl bitmişim
arandım durdum kendimi
bu görünen değilim

bir başkası benim yerimde
kanatları kopuk bir imge
sessiz bir inilti
taşın içinde.

NEHİRLERDEN İZLER

Şu gökyüzü tapınağı benimdir
elimden alınan şu topraklar
büyüyen çocuklarım

kurumuş nehir yatağı
dönmüyor değirmenin kanatları


acılar böyle siliniyor:
yokluk alışkanlıktır
                unutulur 

çocuklar her gün güzeldir

her gün de güzeldir.

HER ŞEY BİRBİRİNİN UCUNDA

Gökyüzü denizin devamı
                 ağaç toprağın ucunda.

Kum taşın devamı
                 gece gündüzün ucunda.

Yaprak kabuğun devamı
                 nehir gölün ucunda.

Tepe çukurun devamı
                yağmur bulutun ucunda.

Ses sessizliğin devamı
                insan insanın ucunda. 

BEKLEYEN TEKNE

Boş bir tekne günlerdir
duruyor kıpırtısız  denizin  üstünde

biri dokunsa
sanki açılacak uzaklara

DENİZ KÜSTÜ YİNE

Kül rengi deniz
Kabardı yine 

Gideceğimizi anladı

Kızıyor bize

Kendi diliyle

BABALAR VE OĞULLARI

Babasından kalan iple asılır her çocuk

Çocuklara kızmasın kimse.

SOLMASIN DİYE

Yalnızlıklardan bir çelenk gönderdim size,
dudağınızdan kalan son öpücüğü
bir suda bekletiyorum solmasın diye

KIRILGANLIK

kırılan bir dal sesi

konuşurken eski bir dostla

BEYAZ VAPUR

Evden işe/işten eve

yetişmek /nereye?

Bir sabah vapuru boğazda
Eskimiş tahtalarını beyaza boyamışlar.

BİR DELİ

Yer çekiminden kurtulmuş
Sırlarımızı ele geçiren bir deli
Zıpla/Zıpla/Haydi.

Açıklardan bir gemi yanlışlarımızı sorar
Biçilmeli /der/ doğruların dikenleri

Bin bir çeşit yaprağa konar

Doğrularımızı sınar

Seviyor şaşırtmayı/bıkmadan
Ona ne demeli?

YILDIZLAR İÇİN ŞİİR

Birgün soğuyacak yıldızlar da
şiirler artık yazılmayacak

o zaman yıldızlar

şiiirlerde parlayacak

KAPINIZA BIRAKILAN

Beni sorarsan
Sana en iyi çiçekçinin adresini vereceğim
Kapına yumurtalar bırakacağım

MARATON

Son nefesine sakladı
hayatının en zor koşusunu

BİRİKİM

Kaç asır geçti

düşüncelerin ilmiğinde

isyanlarımın ateşinde
tutuşan düşlerim vardı

YAŞ MESELESİ

Yaşını hiç göstermiyorsun diyorlar
içime gizledim yıllarımı

AŞKIN GÜLMEYEN HALİ

Koynuna girdim bir güzelin
Gözlerinde yolları arşınladım
Suyunu içtim ellerinden
Zehrine alıştım aşkın

Gözümü döndürdü
Feleğimi şaşırttı
Nasıl bitti bu aşk anlamadım


Yorgun bir kervan gecesi
Bir ağacın gölgesinde dinlendim
Ne çocukluğum kaldı,
Ne yürüyen bulutlar sonra.

YANILGILAR HAYALLERİMİZDİ

Yanılgı dediğimiz şeyler
En güzel yanımız değil mi?

Ömrümüzün en güzel yarısı
Hala solmayan hayallerimiz değil mi?

KÖTÜLÜKLER DUVARINA YAZILAN ŞİİR

Her şey küreselleşme ile hızlanmıştı

sömürünün evrensel kucaklaşması 

benzerken parçalanmışlık

hızlı yaşamak sıkışan zamanda
tuhaf bir çelişki değil miydi:
-hızlı ye ve seviş, demek? 

Soluk kesici bir devinim 
ya da şiddetin yansıması yüzlerde
çoğalacak senden sonra da
kaç kuruş verdin imgene
değdi mi üzüldüğüne

tüketirken parçalandın
hem kendine yabancısın hem başkalarına
kime aidsin  şimdi, sor kendine.

Dövüş Klubü'nden hatırla:

“sahip olduğun şeyler sonunda sana da sahip olmaya başlıyor"

kaybettiklerin sana verilenlerin karşılığı, unutma!
çok uzun yaşamak istemiyorsun
göze alamıyorsun kalıcı şeyleri, 

telaşındaki uyumsuzluk, 

sonunu bilmediğin değişimler yoruyor seni. 

Hep aradasın-mekansız yolculuklar

taşır seni bir ülkeden başka bir ülkeye
güneyden kuzeye göçler
yapayalnızsın yapayalnız.

Normalleşme mi: benzeyerek mutlu olmak
anlamsız kırılganlıklar, hüsranlar
kolayca kızmak herşeye
sahip olmak için saldırman
senden çalınanı geri getirmiyor işte.

(Patika 2010)

ANTİKA AŞK-Mürvet'e

Atmaya kıyamadığımız
eşyalara döndük karıcığım

Ne sen kıyabiliyorsun bana
Ne ben sana....

UMUT

Umut parlatır yaşamı/gümüş gibi
alevlenir toprak/yürür gider.

KIŞ GELDİ

Beyaz bir gül bahçesiydi gece
yorgun bir sızı gibi yayıldı  zamanın içine

kısık bir ışığın altında
örterek üstümüzü.

BİR BAYRAM FOTOĞRAFI

Seni görmeye geldik dedim anneme
boşlukta sallanır gibi bakan gözlerle ağladı
konuşmak yerine.

Torunlarımı kucağına aldı sonra

kaç yıldız öteden

gelen bir ışık
iki torunumun arasından
geçip yayılıyordu odaya

İçimi ısıtan kısacık  o an
kimselere duyurmadan
kimselere görünmeden

çıkıp gittik birlikte

bu görüntüden.

İSTANBUL TRAFİĞİ

Yollarda eylem var eylem!
Oturma grevi yapıyor
Araçlar...

TORUNUM İÇİN ŞİİR

Torunuma

Doğduğu gün Sanem'i kucağıma verdiler 
İlk o an bir ışık düştü hayatıma
bir kuş sürüsü  kondu ağaçlara
Dede oldun dediler birden 

kızacağımı sandılar

Okyanusun o dev dalgalarında kayboldum 
ıssız bir koyda karşıma çıkan

duru bir yalnızlığa gönül koydum
hayat akıp giderken dingin bir sonsuza.

YÜRÜDÜM GECENE

Gözlerindir beni çağıran
Halimi sor dökülen güle
Seni kattım kendime
Bölündüm ve çoğaldım
Yürüdüm gittim sonra gecene.

TÜKENİŞ

Tükendi gözlerinde esin
ektiğin aydınlıklar şimdi kördüğüm.

Geriye acılar kaldı
silinmiş anılarla
eskiyen dostluklar.

Soğudu iyilikler,
körlüğün küllerinde
Uzaklaştı eller.

Böyle nereye gidilir birlikte
nereye ?

KUMSALDA

Denize söz geçiremedim
dalgalar neyim varsa aldı benden

Issız bir kumsalım kaldı geriye
yürüdüm tek başına.

KARA TAHTADAN DÜŞEN KUMRU

“Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür”(*)

Tek renge boyamışlardı çocukluğumuzu
Getirin siyah önlüğümü 

asılacağım yakındır
Yatar şimdi yerde tozlu kara tahtadan düşen bir kumru.
Çocuklar nasıl sevinir ki bayramda
Oyuncak değil bunlar, 

savaş tanklarını beklerken ağrır ayakları
Daha çocuktuk abiler anlayın bizi
Aklımız ermezdi 

büyüklerimizden öğrendik işlediğimiz günahları.
Bizim aşklarımız ağaçlara takılan uçurtmalardı
Bir kızla yakalandığında 

okuldan kovulurdun
Aşklarımızın arkasından sokak köpekleri havlardı
Sevince toz duman olur,
Sel bok götürürdü ortalığı.
Biz neden devrim yapamadık  abiler
Neden ayağımıza takıldı  prangalar
Sürüldük sevdalardan 

kimse sormadı arkamızdan
Gömsünler bizi 

siyah önlüğümüzle gömsünler
Rüyalarımıza gizlenen gökyüzüne
Yatar şimdi yerde tozlu kara tahtadan düşen bir kumru.


(*) Ece Ayhan

Koridor Dergisi

ÖZGÜR ÇOCUK

İhtiyarladım sonunda
kavuştum çocukluğuma

AŞK YALAN BİLMEZ

Kötülük nedir hiç bilmedik
yağmur topladı ellerimiz
kapımız ardına kadar açıktı herkese

arzularımızda dinlendirdik yorgunluğumuzu
nedir bilmedik yalan söylemeyi
kötülük nedir hiç bilmedik senle

TAHILIN SESİNİ DİNLERKEN

Oturmuşum suyun kenarına
tahılın sesini dinliyordum

iki taşın arasından mırıldanır gibi dökülüyordu hayat
bir gülümseme akan derede


Uzaklara düşüyordu çiçeklerin sessiz yığınları
kimse basamıyordu artık onların üstüne...

OKULDAN KAÇAN ÇALIŞKAN

Okuldan kaçmış
Oynuyor parkta tek başına
Çocuk aklınla
Sordukça
Açıyor sırlarını
Yeşil çay bahçeleri varmış
Geldikleri köyde
Buz gibi suları
Okumayı sevmiyormuş

Ama

Ne iş olursa yaparmış
Askerde para biriktirip
İşini kuracakmış sonra
Görün o zaman,
Oğluyla nasıl
Övünecekmiş babası.

GECE

Gece
dağları gizler
acıdan
karları eriyince.

ÖLÜMÜN İYİLİĞİ

Ölüm birleştirir
bıraktığı boşlukta onları

DÜNYAMIZ

Dünya ne güzel dedi adam,
Dünya ne güzeldi
Dünyalarına doyamadılar.

Su içmeye indiler
Birlikte yaşadılar,
Birlikte kocadılar,
Sonra uçup gittiler.

Dünya hep güzel kaldı
Arkalarında.