Ayvalık’da bir hüzün var
Bu sır kaç yıldır değişmedi
Batmış bir gemi koyda
mavi çiçekli bir geceye sığınıyoruz.
Bir yabancıyız şehirde
Zeytinlikler azar azar küçülüyor ve
her yaz önümüz kapanıyor biraz daha.
Güneşi batırdığımız yol
içimizdeki sessizliğe gömülüyor.
Bir uzun bekleyiş
Her şey belirsiz ve bitmeyen bir çırpınma
Özlenen yazların sonunda
Soluk bir kışa razıyız
Örtüleri sererdik eşayaların üstüne
Evimiz kapının arkasında kederli bir uykuda
Ayvalık'da bir hüzün var hep
Bir sonsuzluğun kıyısında.