İNSANLIK DERSLERİ

Gökyüzüne bakan bir pencerede yaşadım

Her güzel başlangıç kadar temiz adım!

Sen kötülükler üstüne kazılmış

çıkmaz bir leke gibi kalacaksın.

Adın utançtan sonra gelir.

Boyuna hırpalanmışım. 

Duvarlarda asılmış olsa da öfkem

hücremdeki sayfalarda içilen çayın 

renginde demlenmişim.

Ben A harfiyim her başlangıçta.

Senin karanlık dehlizlere gömülmüş gölgen

silinmiş bir harf kalacak sözlüklerde

bütün dillerde geçerken adım.

Yarına uzanmış ağaçlar

köklerimden bağlanmış toprağa.

Ben A harfiyim her başlangıçta.

Fırtınaya boyun eğilmezlik karakterim.

Sen suları çekilmiş göller gibisin

kuraklığın ayazında gömülmüş adın.

Yoklukla beraber hatırlanacaksın.

ESARETİN DİRENCİ

Osman Kavala'ya 

Kalkıp gidemesen de, hücrendeki ışık

kederli bir gülümsemeyle hatırlatır sana

kitaplarınla dolu bavulunla elinde

hiç bilinmez yerlere yolculuklarını.

Bulutların arasından sıyrılır

saçların daha beyazlasa da

satırlarında acısı mektupların.

Bu esaret sürmeyecek fazla, inanırsın

beklemenin de bir sevinci var sonunda.

Sonra gözlerini kapayıp uçurum kenarlarında

süzülen bir martı beyazlığı kalır aklında.

Boşuna bir çaba değildir yalanlara direnmen

duvarların sessizliğine kazınan

izleri kalmış bir sevinçle.

Bu bir boyun eğme değildir esarete, inanırsın

beklemek bir ateşin harında

bir tutam gökyüzü harmanında.

Ayrılıklar da çoğaltır insanı

Bir de varlığına susadığın canana hasretin olmasa.

MEYDAN IŞIKLARI

Nelere göğüs geriyoruz bak

Direnmeye yetiyor hala nefesimiz

Her sabah yeni bir sarsıntı 

Olmaz bu kadarı diyorsun oluyor

Engeller kuşatıyor hayatı

Karanlıkta meydan ışıkları 

Göz göz ne güzel uyanıyor oysa

Yasaklara rağmen aydınlatıyor geceyi

Biraz daha kararlı yürüyor menzile

Kalabalıkların adımları şimdi

Bu iş olacak diyorsun sonunda!

ÇIĞLIK

o çığlıkları duydum hep

Karadeniz'de batırılan bir gemiden

çaresiz bir kuytuda derinlere işleyen bir yaraydı

tutunmuştu içimize 

sülfürlü toprakla örtülmüş dağları yaran 

bir madende bulunamadı bedenleri

sokakta patlayan bombanın sesinde

uzak diyarlara kaçan bir gölgeydi denizlerde

bombalanmış evini gömerek acısına 

ekiyordu tohumlarını

başka bir ülkenin çatlağına

yıkılmış kolonların altında 

kimin ayak izleriydi çığlıklar

kötülükleri üstümüzü örten

ağaçları kestiler yol oldu 

suları içilmedi dağların

toprak ağlardı nehir ağlardı o zaman

göç verirdi içimize

ABLUKA ALTINDA İSTANBUL

İşte abluka altındayız yine

tel örgüler sarmış meydanı

leylak kokulu sokaklar tıkalı

Boğaz vapurları uzakta şaşkın 

Boğazdaki akıntı da şaşkın martılarıyla

Haliçin suları da dargın ablukada

Yeditepenin yokuşları 

dar yolları sıkışmış, geçitler de yorgun

Taksim yine sessiz, vakur ve dimdik ayakta 

acelesi varmış gibi

Meydanı bekleyen güvercinler de sabırsız, telaşlı 

Gölgelerin silindiği sulara yansıyan kalabalık

sevincin gök yüzüyle ağarması 

abluka altında direnen ışığın sarması her yanı

Koşuyor insanlar, aydınlık aşıyor ablukayı

Vapurların çalıyor düdükleri, 

karşılıyor sabahın tan rengini

neşeli çocukların çığlıkları kırıyor ablukayı

İstanbul kırıyor zincirlerini.

DERVİŞİN GÖZYAŞLARI

 

"Ağınlı akrabalarıma selam olsun"

Sözünde gönül eğirdim

Yüz sürdüm hürmetine,

Kulluk ettim yemine

Yoluna el verdiğim, 

Şerbetinden aşkını içtiğim ey erenler

Hangi hücreye atılsak

Dört duvara sığmaz ufkumuz

Esirger bizi estiğin rüzgarlar

Yeşerdiğin yaprakta korkusuzluğumuz

Dolaştığın bulutta neyi ararsın 

Nasıl bir sevdadır bu

Bitmez susuzluğumuz

Kahır değil direncimizdir acımız

Açar açar da çoğalırız.

 

NİYET MEKTUBU

Bir  köy mezarlığında gömülmeyi isterim

Ağaçlar arasında bir çukura bırakın bedenimi

Başımda basit bir taş olsun yeter

Üstümde yeşeren  otlara dokunmayın 

Bulutlar beklesin gençlik günlerimi

Rüzgar örtsün acılarımı

Kuşlar tarasın saçlarımı

Bir köy mezarlığına bırakın

Kimse uyandırmasın beni.

TERSİNDEN DÜNYA

 

Bir de tersinden bak hayata olamaz mı?

Bak bir çocuk nasıl  gülüyor küskün kalabalığın içinde 

Çamurlar arasından çıkıp gelen arınmış bir su gibi

Damlalar nasıl besliyor koskoca gölleri

Yeşeren bağ çubuğu  dayanıp ayaza

Yeniden büyütüyor meyvesini

Bir anne sevinçle gezdiriyor çocuğunu

Nasıl değişiyor yaprakların rengi biraz daha 

Nasıl sevinçle oynuyor okul bahçesinde çocuklar

Bak nasıl dönüyor grevci işçiler evlerine 

Kazandıklarını almanın neşesiyle

Bir de böyle bak çileyle yaşadıklarımıza

Hücresinde duvara asılmış umuda bakana

Her şeyi göze alıp yetiştirmek için haberi

Kalemine sarılan gazeteciye

Öğrencilerine ayakta durmayı da öğreten hocaya

Bir de böyle tersinden bak hayata.

YÜRÜYÜŞ

 

Kara örtüsünü giyinmiş zemheri bir kış

Oysa ağaçlar yeniden çiçeklenmiştir

Kuş kanadı  çırpıntısında uzamış dallar, 

düşülmüştür yollara

Çocuklar için özlenmiş yarınların

esintisi vurmuş yüzlere

Kızıl bir rüzgar uçurmuş gölgeleri 

Biliyorum hızlanacak adımlar

Yırtılacak korkunun örtüleri

Yeni bir sabahın baharında uyanır gibi 

dolduracak artık neşemiz sokakları.

Mart 2025

SESSİZ BULUT

Dalları eğik yaşlı ağaçlara bakarken 

huzurlu bir ufuk çizgisinde

aklımdan geçti yaşanmış yıllarım.

Bilsem bir ömür  böyle geçecek,  

sessiz bir bulut gibi  

beklerdim başlarında.

Arındım bütün ağırlıklardan,

vakur bir sessizliğe 

gizledim kendimi.

Sonra  açık denizlerin

çok uzak kıyılarında karşıladım 

yalın bir sevinci.

6 ŞUBAT HAYKIRIŞI

 

Gözlerinden tutabildim seni 

Tonlarca kötülük üstümüzde

Kurtulsam ne olur  diye bağırdım sen yoksan 

Soğumuş  ellerin saplanmışsa içime

Kar taneleri gibi yıldızlar

Yalnızlığı serpiyor üstüme

Kanadı kırık bekleyişlerim

Çaresizlikten değildir

Kötülüklere zincirlenmişse 

Taşın altı oda, duvar pencere ise 

Kim ağlar ki bizim kadar kim ağlar

Karanlık yapışmış tenimize

HAVA KURŞUN GİBİ AĞIR

Geçmese bile geçmiş olsun diyorum 

hapishaneden çıkan arkadaşıma.

Soğuk havanın kekremsi tadı 

kalmış aklımda.

Bir türlü açmıyor yıl başı çiçeğim 

darılmış besbelli. 

Buzulların örttüğü bir hayata 

katlanıp duruyoruz 

Torunum yüzünden odaya yayılan 

iyimserlik bir yanda.

Bağırmak istiyorum bağıramıyorum

hava kurşun gibi ağır şairin dediği gibi.

......

YAĞMUR OL ORMANIMA

 Ovada inliyordu yağmur

Deniz gülüyordu küskünlere 

Gülsün halime de

Günahlarıma, sevaplarıma

Aldırmam, alayına.

Sonra kendine çeksin yıldızlar beni

Yağmurla dolsun ormanlarım

Derinlerime işlesin su

Kavrulmuş köklerime

Nehirlerimle birleşsin sonra

KORKU DAĞLARI

 

Korkuluklar vardır hep kapatır yolları

aşkı, sevdayı zincire vurur

insanı zavallı yerine koyan

söz dinlemez o karanlıklar.

Artık elinden tutulmaz yarınlar

uçurtmaları süzülmeyen baharda

üzgün bir pınar,

sahipsiz  eşyalar gibi kalacaktır.

Böyle büyür arkamızdan

bize benzemez çocuklar

yeni ülkelerine uçarlar

ama sarışın, ama mavi kanatlarından.

Korkuluklar ve biz kalırız

günahlarımızla yanan otlarla

dönmelerini konuşup,

bakarız arkalarından.

SINIRDA

 

 

Sen sınırı bir geç hele

Takılma barikat dikenlerine

Sonrası kardeşliktir zaten 

Alıştırma korkuya elini

Sınırı sınır bellleme.

Başka baharları da vardır mevsimlerin

Yaz kurak, kış çöl değildir.

Başı eğik gibi durur, ama değildir

Gövermiş gibi omuzlarında

Yalnız bir dağa benzer, 

Güler gibi bakar, 

Ağlar mı, değildir.

Sınıra yaklaşırken korkarsın

Korkutmuşlardır çünkü gözünü

Ayaklarına dolanmışsa içindeki uçurtma

Bakma geriye sınırdaysan eğer

Gerilmiş yayından fırlayacak birazdan okun

Nereye saplanır kalbin korkma

Sen de sınırı geçtin sonunda.

Mart, 2025

Akın Güre

DUT AĞACININ MÜJDESİ

 Bir tek o kaldı

o kaldı yanımızda
gökyüzünü bir gölge gibi kapatan
rüzgarımızı durduran
kuşları kaçırtan
gökdelenin karşısında.

baktım baharla uyanan dallarının ucunda
yeşillenmiş tomurcukları dut ağacının,
bir tek o kaldı avucumuzda.

DÖNGÜ

 

Küçülmüş kazaklarımızdan söktüğü ipleri

Yeniden örerdi annem 

Bizi giydirmek için.

Zaman sökülmüş  ipler miydi

Giyilmiş bir kazaktan 

Örüp duruyorduk yeniden.

HİROŞİMA KARDEŞİM

 

Görmediniz ki

"Büyümez ölü çocuklar"

Eyy mahalleli

Kapıları kilitli

Çalsanız bile açılmaz

Bağırsanız duyulmaz

Öylece uyur beş kardeş

Yırtık bir gecenin kucağında

Açlıkla dolu gözleri

Analarını beklerler

Baba hapiste

LEYLEKLİ GECE

havada daireler çizerek

göçen leylekleri gördüm

her dönüşlerinde kirlenmiş ülkelerine

acıyarak mı bakıyorlardı

biraz daha azalarak

biraz daha küserek

BÖYLEDİR İŞTE YAZ

 

Böyledir işte yaz
bir ömür gibi
parlar ve söner hep

yazdan kalan kuru otlar tutuşur birden

bulutlar kapatır göğü

kış yağmurları
yeni bir yazı besler durmadan 
sen göremezsin bunu

ZAMAN ÖTESİ BİR SEVİNÇ

 

Ansızın yaşanır sararmış yaprak renginde

Kollarında taşıdığın 

Zaman ötesi bir sevinç

Dostlarla dolu bir sofrada 

Neresinde ömrünün bilmediğin 

Bir çağlayanın sesinde

Hayata bağlanmayı öğretir

tutuşmuş sonbaharın renkleriyle

Kucakla onu

Vazgeçtiğin denizler karşılar seni

kurumuş otların sahilinde 

Başka  hayalde

NARİN'E AĞIT

Neredesin menekşe yüzlüm

Hangi taşlara gizlenmiş saçın

Hangi sulara gömülü gözlerin

Nasıl kaybettiler izini.

Sorsak ne diyeceklerdir

Nasıl örtecekler ayıplarını

Elbirliği edilmiş 

Kötülüğün bulaşıcı yeminiyle.

Kimden korkuyorlarsa

Neden saklıyorlarsa

Günahları sığmaz yere göğe.

Ekinler öfkeli ayazda kalmış gibi

Açmaz oldu yazın pamuk tarlaları

Neden susuyorlardır neden

Ah menekşe yüzlüm 

Yere eğilmiş dalım

Kurumuş yarınlarım 

Küskün  çiçeğim 

Kara ggözlüm benim 

Sen biliyorsundur her şeyi .

VERA VE BABASI

Ne desem bilemedim

annesinin elinden kopunca Vera

Baktı babasına giden yola

tel örgülerin arkasında

Bir masal kahramanıydı babası

incilerle süslü kolyeyi boynuna takınca

Uzun yolculuklarda çiçekler

böyle açardı uzun saçlı çocuklara

Gece ışığını  denize ödünç verir

Vera'nın rüyaları yansırdı sulara

Kuşların bir bildiği vardı

mektuplar yazardı küçük elleriyle babasına

bana gökyüzünü getir derdi

Önce haftalar, sonra aylar geçti,

kaç bahar daha boyu uzadı umutlarla

Düğümler çözülünce

babası gelecekti yanına

Anlattığı masal güzel bitecekti.

RİNDLERİN ÖLÜMÜ

Kervan geçmez bir yerde

susuz ve aç kalabilirim artık

Sonsuza kadar  bekleyebilirim

doğacak bütün çocukları.

Yeni biçilmiş otların kokusunu giyindim

Sürülmüş toprakların uykusunda

Sizi uyandıran ışıkta gizledim kendimi.

Sabahın  serinliğinde yola çıkan

küçük telaşınızdayım artık

Hatırlamanız için beni.

Sevdiğiniz gülün rengiyim

kapınızda karşılanmış  sevinçler gibi

Arkanızdan yürüyen  gölgeyim şimdi.

VEDA

 eski şiirlerden...

Kusurlardan arınmış bir veda 

gönlümde yerin hazır dercesine

uzak yolcukların yorgunluğunda

gökte kavisler çizerek uçan bir kuş sürüsü 

yüzünde esintiyi andıran

unutulmaz bir gülüş

şimdi bir veda zamanı

sevince kanatlanan

savaş ilahlarına inat 

demiri devrimin kalıbında döven 

hasretin baş eğmez tepelerinde söylenir 

hey hey diye başlayan şarkılar 

"dostların arasında" 

"güneşin sofrasında" 

hey heh

uçsuz bucaksız güzelliği umudun

bu bir veda değil 

sesimizin fidelerinden yeşerecek  çocuklar.

8 Ağustos 2024, Ayvalık

RESSAM VE TÜY

Yanımdan havalandı güvercin

kanadından düşen tüyle

mağaradaki düşlere götürdü beni

Güvercin kaybolurken

yorulduğumu anladım

korktum yılgın çaresizliğimle

Yaratılmamış olan şey

hangi ressamın

fırçasından damlayacak yine

2024 Haziran

ŞİİRE YAKIŞAN

Hava kurşun gibi ağır

pasın yıllardır kemirmesi demiri

kederli yürüyüşü akan siyah suların

acılarla bilenmiş  öfke

denize dikine inen sessiz kayalar gibi

saplanmış içimize aşınmış umutlar

gövdesi yarılmış ağaçların

böyle havalarda şiirler nasıl yazılır

ne rüzgarın masum esintisi 

ne çaresiz çırpınışı yeter denizin 

haykırmak yakışır ancak şiire

isyanın yol araması kendine.

 

 

SAHİLE VURAN TEKNE

 

Elinden kurtulmam

çok zaman aldı devin

parçalarımı birleştirmek için

çok kaleler zapt ettim

çok denizler keşfettim.

Yanılgılarımı taşıdım sırtımda

yaralarımı iyileştirdim

arkamda fideler ektim

toprağını değiştirdim

köklerine sabah rüzgarı üfledim.

Sahile vuran parçalanmış

bir tekneydim

kıpırtısız bir geceyi soluyan

bulduklarında nabzım atıyordu halâ.

ALTINI ÇİZDİKLERIM

 

yazımın altına 

bir çizgi çekiyorum 

sabırlı çileli bir arzuyla

şiirimin altına 

bir çizgi daha çekiyorum 

bütün inadımla

duyulmayan öfkemin altına 

bir çizgi daha çekiyorum 

nefesimi tutarak

çizgiler arttıkça kabarıyor 

yaşama sevincim.

BAVUL

Meraklanmayın toparlandım

Yolculuğun keyfine hazırım artık

Düşünecek bir şey yok fazla

Ağlanacak da

Hazırım işte

Gereken her şeyi aldım yanıma

Özlemlerimi

Mutlu anılarımı

Okuduğum kitapları

Yazdığım şiirleri 

Doğdunuz günleri

Acıkırken ağlamanızı

Her şey bavulumda

Hazırım yolculuğa

En güzeli ne biliyor musunuz

Hasret yok oralarda 

Parçalanmışlık yok

Onları bavula koymadım

Ama fotoğraflarınız

Sizlerin ve annenizinkileri aldım yanıma

Gençliğimin toprağından 

Yetişen her şeyi 

Koydum bavula 

Sığmaz diyordum baştan

Ne kolaymış meğer

Hepsi sığdı

Tasalanmayın

Ben bavulumla

İyiyim yanınızda

YAZ KIVILCIMI

Oturduğum bankta

bir kanat sesi bana kal dedi

sarmak için yaralarımı.

Bir yaz ateşi  kıvılcımlandı içimde,

bir ağaç gölgesinin uykusunda

kavuştum göğün rengine.

Bağlandım gövdesinden uzayan

yeni bir dal gibi hayata,

zamanı unutan bir dalgınlıkla

kuşların sevincine açtım kalbimi.

Kesilmiş ormanların hüznü var içimde yeni bir yazın eşiğinde.

Yaprağın altına gizlenen tomurcuk 

alıp götürecek beni birazdan

kuşların uçtuğu yere.

YAREN LEYLEK

Bulut ödünç verdi  ihtiyara kanadını

göl umudunu

rüzgar uçurdu haberi

Yaren leylek duydu bunu

gölün ucuna kondu

yani adamın başına

gagasıyla selam verdi

sallandı dünya 

Yüzünün şavkı ihtiyarın 

oracıkta bir başka vurdu suya 

ağaçlar oynaştı

hasret tomurcuklandı

asıldı küreğine 

ağlarını serdi umuda

BEN EN ÇOK BABAMI ÖZLEDİM

Kanatları yorgun, erken göçerlerdi 

babamdan bilirim

sigarayı içine çekerken 

gözlerini kısardı

kısacık biterdi baharlar 

neden bilinmezdi, çabuk ölürlerdi

razıydı eksik kalana

ne zaman gitsem veda bakışları

gözü yaşlanırdı görünce torunlarını.

Yaşlanınca ağır geldi hayat

ve istediği oldu sonunda

dayanamadı kalbi. 

Şaka yapmayı sevmezdi

1 Nisan günü  toprağa verdik onu. 

EKİNOKS SEVİNCİ

Sabahın rengi var gecenin karasında

menevişlenir sevincimiz

adettendir göklerin kıyısında bir gamze gibi

çiçek açar ağaçlar.

Ah al al üstümüze özgürlük yağsa da 

göz yaşlarını silse analar

ve çocuklar aç uyumasa.

Her ekinoks zamanı kızıla boyanmış 

bir neşe gün batımında

gökyüzünün eşitliğine aldanıp açsa.

 

SON MUTLULUK

hep  yarınları konuştuk

çocuklar büyüdüler 

giysileri küçüldü  bir kenarda

kaç kış, kaç yaz geçti sonra

eksildik bir başımıza

elimizden kaçarken zaman

sen gözlerini bana bırak

ne yaparsak yapalım 

değiştiremiyoruz sancıları

olduğunca kalır bize sabahlar

sonrası yok işte

kalan sen ve ben

razıyım her şeye

senin kaşların ipince

burnun hala güzel 

en çok neleri sevdiğini söyle

ÇORAK TOPRAKLAR ÜZERİNDE

Bu çorak topraklar alıştırdı seni

evlerde tüten acılara.

Benden dinlesen

kaç yok oluş hikayesi gizli

nasıl tükenmiştir onca yollar.

Kıyılardan dağlara tırmanırsan

gördüğün acımasız bir yağmadır

ağlayan bir çocuğun 

bakışlarında saklı

kırılan dalların sesi,

çaresiz kalmak ağır gelir insana.

Kaçmak kurtuluş değil

sırtına saplanmış bir bıçak gibi

peşinden gelir yaşadığın memleket.

Dağları bayırları delse de haykırışın

sen buraların acısıyla yaşlandın

böyle yazılacak toprağa adın.

RIZA

Bırak her şey yarım kalsın böyle
beklesin daha giyilmemiş elbiseler 

gidilmemiş yerlerde
doğsun güneş

Selamımı alsın uzaklar
ulaşamadığım yerde

Elimdeki yük, 

içimdeki rıza yeter bana.

AH SEVDALAR

Şimdi Cennet Tepesinde olsam
karşımda Lale adası, 

ona daracık bir köprüyle bağlanmıştır

Cundanın yeşil gözleri

Çayımı yudumlarken
bir şiir hayal etsem

uzun sevdaların renginden süzülmüş,

en olmayacak kadar  özgür
ve arınmış 

      yorgunluğumdan

Sonra bir yaprak gibi
konsam yüzünüze. 

SONSUZLUK VE BİR GÜN

Pencere kenarlarında çiçekleri
uzasınlar diye
sabahları suladık hep
görünmez kıldık korkuları

Susmadı cır cır böceği de
çırpınıp durdu zavallı
yaz da bitti sırtında

Yeniden kışa gömdük kendimizi
ve kurumuş yaprakları
başka bir yıla taşıdık zamanı

YAŞLI ADAM VE ÇINAR



Parktaki çınarın altına gelirdi adam

her gün gazetesini okumaya.

 

Çayını yudumlarken 

ağacın dalları arasından 

gökyüzünü seyrederdi arada. 

Ağaç ne kadar uzun

hayat ne kadar kısaydı ona. 

Bir çay daha isterdi garsondan

biraz daha kalabilmek için

ağacın altında. 

 

AYVALIK KIŞI

Tersinden giyilmiş bir elbiseye 

benzer Ayvalık

kış mevsiminde.

Gece yıldızların uzaklığı 

yağmıştır 

sessiz  sokaklara.

Dalları kırık zeytin ağaçları

yeşile durmuş öylece bakar

ve hasret şarkılarını söyler sana.

ALDANMIŞIM MEĞER

Yollar birleşir derdim

Uzak diyarlar yakınlaşır, inandım

Işığa kapılan kelebektim koştum yanınıza 

Temiz bir gökyüzü akardı içime 

Bağışlamanın duru sevinci

Beyaz bir çiçek gibi yürürdü yüreğime 

Bilemedim hırçın bulutların geleceğini

Zemheri kışların soğuk ellerinde

Çiçeklerin susacağını

Biz derken yok sayın beni

Yarılmış bir ağaç oyuğunda 

Teslim ettim ruhumu. 

ZEREN'Dİ ADI

Yıldızlar söndü ansızın

Yok oldu kendine bakarken 

aynasında ömrünün.

Çığlık sesleri aydınlattı geceyi

yurdun arızalı asansöründe 

ölüler gördü sadece.

Ardından yürüdü öğrenciler 

hesap versin istendi sorumlular

direnerek  polisin coplarına 

ölüler gördü sadece.

Suçlular bulunamadı elbet. 

Korkudan atlamasaydı boşluğa

hala yaşıyor olabilirdi,

diye geçti polis  telsizleri. 

Akın Güre

ŞİİR MİNÖR

Dalları eğik yaşlı ağaçlara bakarken 

huzurlu bir ufuk çizgisinde

düşündüm geçen yıllarımı.

Bilsem bir ömür  böyle geçecek,  

sessiz bir bulut gibi  

beklerdim başlarında.

Arındım bütün ağırlıklarımdan

vakur bir sessizliğe 

kapatarak kendimi.

Sonra  açık denizlerin

kıyılarında karşıladım 

yalın bir sevinci.

2023

BİR AĞIZDAN

 

Ağlarını çoktan topladı balıkçılar,

Birazdan tezgahındaki kıpır kıpır sardalya için

yoldan geçen müşterisine seslenecek Cevat:

"abi sardalyam yeni geldi, çok taze" diyecektir.

Çarşıda dün gibi azar azar artacak kalabalık

Caddenin girişindeki bankanın 

duvarına yaslanıp kısmetini bekleyecek Hüseyin,

Buranın en yaşlı hamalı o.

Ve ilk sigarasını yakacak.

Kepenkler açılacak birer birer

dünkü gibi,

Tombul domateslerini kasaya

özenle dizecek Recep.

Sokağın gürültüsü 

Dünden kalma bir şölen gibi

başlayacak yine.

Yüzlerindeki ifadelerden 

mutsuz olduklarını sanmayın. 

Hepsi adını koyamadıkları

bir alışkanlıkla 

"merhaba" diye sesleneceklerdir size.

Ayvalık, 2023

YARALI KUŞ

 

Hayatın öpülmemiş yerlerinde

Kalmış hasretlerin benzemezliği

Geçmiş baharların solgun umutlarına

Saplanan gençliğin

Ama sen

Kuşun uçuşuna bak yine

EZGİLİ ŞİİR

Hadi kalkın dereler

Yola koyulalım

Henüz sular  çekilmeden

Zehir akmadan yatağına

Hadi göçmen kuşlar havalanın 

Uzun yolculukları tanırsınız

Son yuvan dağılmadan

Yurdunuzdan kovulmadan 

Hadi bulutlara hasret dağlarım

Yağdır yağmurlarını

Son balta  vurulmadan ormanına

Yetiş bu kıyama

Hadi öksüz tarlalarım

Bahçelerim, bağlarım, meralarım

Kovulmadan köyünden

Dur deyin bu yağmaya

AKŞAM MÜZİĞİ

 

Ayvalık sokakları karşı kıyılarla doludur

hasret şarkılarını söyler yorgun mavnalar 

seni koluma takınca nereye gidilirki başka. 

 

Bu şehrin sokakları hep bekleyecek bizi

aynı güneşin batışını öpeceğiz senle

aynı imbat dağıtacak hüznü. 

 

Bu şehrin sokakları ayrılıklarla dolu sevdiceğim

kavuşmanın en sıcak rengi titrer içimizde. 

birikir sessiz  geceye inen bir serinlik 

bu yeter bize.

 

 

MUTLU AYRILIK

Bir kadının gelin fotoğrafları

Gökyüzüne bağlanmış mendillerdir

Gizli kalmış göz yaşları

Ayrılık da birleştirir insanları.

Tutuklu kalmış sevdalardır

Boynu bükük çiçeğin kalbinde saklı

Kim demiş ki unutulur

Ayrılık da birleştirir insanları.

Özlemlerin kanadığı yerde sanmayın

Konacak dalları yoktur kuşların

Söz vermişsen kendine

Ayrılık da birleştirir insanları.

Mutlu ayrılıklar yoktur bilirim

Ama  yeminler serpilidir üstüne

Katlanmaya razıyım diyorsan

Ayrılık da birleştirir insanları.

KAYIP ŞEHiR

Yaşadığım yer böyle değildi

el verdiğim hatıralar silinmiş şimdi

meydandaki  parkta tek başına kalakalmış  koca çınar

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Kimi sorsam yok diyecekler

kimi görsem başka bir alemde

bir ayrıksı otuyum sanki yanlarında.

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Kurnası yeşil eski çeşmeden anladım değişen her şeyi

kasketine gizlenerek yürüyen 

utangaç adamın bakışlarından anladım bunu.

Yayla'da çınarların hışırtısında

geçen zamanı dinledim.

Hızla kirleniyordu her yer gibi şehir

ne başımı sokacak bir ev 

ne kalabalık  sokaklarda bir tanıdık kalmıştı 

altından geçtiğim ıhlamurun kokusu dışında.

Bu şehir arkamdan gelmeyecek Kavafis. 

Biliyorum ait olduğum başka bir ülke de yok

arkamdan ağlayacak kimsem de.