Osman Kavala'ya
Kalkıp gidemesen de, hücrendeki ışık
kederli bir gülümsemeyle hatırlatır sana
kitaplarınla dolu bavulunla elinde
hiç bilinmez yerlere yolculuklarını.
Bulutların arasından sıyrılır
saçların daha beyazlasa da
satırlarında acısı mektupların.
Bu esaret sürmeyecek fazla, inanırsın
beklemenin de bir sevinci var sonunda.
Sonra gözlerini kapayıp uçurum kenarlarında
süzülen bir martı beyazlığı kalır aklında.
Boşuna bir çaba değildir yalanlara direnmen
duvarların sessizliğine kazınan
izleri kalmış bir sevinçle.
Bu bir boyun eğme değildir esarete, inanırsın
beklemek bir ateşin harında
bir tutam gökyüzü harmanında.
Ayrılıklar da çoğaltır insanı
Bir de varlığına susadığın canana hasretin olmasa.
