Rahat uyanabilir mi insan sabaha
Oturup içinizden şiir yazmak geçer mi
bir hücreye kapatarak kendinizi,
sessizce ağlar mısınız yoksa.
Nelere göğüs germiş
katlanmışlarsa onlar
birikmiş bir acı çanağından
gün yüzüne dökülür şimdi.
Kaybetmenin acısı
onları geri getirmez
bir yük gibi omuzlarda taşınır.
Yaşadıklarımız da aynı acıları hatırlatıyor şimdi
parçalara dağılarak yayılıyor içimize.
Nasıl bir nefretti
Nasıl bir öfkeydi bu
diye soruyorsunuz
İnsanlığın kör noktalarını saklıyor içinde.
Hapisde haksızca yatanlar
Tutsak bırakılan seçilmişler
Özgürlüğünü kullanamayan gazeteciler
Savunma yapamayan avukatlar...
rahat uyanabilir mi insan sabaha.
umutlu olmaktan korkarcasına.