Hiçliğin ortasında başka bir alemdeydim
başka bir gökyüzünün altında
kitabelere kazılmıştı anılar
İsimlerini aradım açan çiçeklerde
yeniden doğmuşçasına,
belki hiç gitmemişlerdi
sessiz bir yel uçuşuyordu tenimde
Üzülmedim böyle görünce onları
öyle dingin,
sere serpe
huzur veren tasasız bir işveyle
kıpırtısız bir hayat
sinmişti her yere
Rüzgarların uğultusu kesilmişti birden
taş ses çıkarmıyordu düştüğü yerde
ama duyulur gibiyidi,
yalnız değildik
dalları yeşermiş
boylanmıştı ağaçlar
Korkular uçup gitmiş,
derin bir sükut vardı ortalıkta
ölümsüzlük müydü bu kavuşma
Anladım ki yaşadığımız ne varsa
buraya toplanmıştı,
şu zamansız mekana
hem çocukluğumdu
hem bir yaşlıydım yanlarında
Eğilip yerden kopardım çiçeğimi
kalbime iliştirdim yüzlerini
birlikteydik yeniden doğmuş gibi
artık hayatımız böyle geçsin diye
Evet, anladığım tek doğru bu
kurulmuş dingin eşitlikte
kavgalarda kanamış yaralarımız
beraber gizledik acıyan yerlerimizi
hayatı yeniden yeşertir gibi
Artık korkmuyordum ölmekten
yağmur dolu bulutların neşesinde huzur
şimdi keder ve sevinç el ele