Kırk üç yıl geçti aradan
kırk üç yaşında şimdi kızımız.
Hayatımızı oyan o boşlukta düğümlenmiş soluğumuz
kaçımız düştü pençelerine
kaç kere kanlar boşalmıştı kaç kere.
Evdeki silahın yerini sormuştu asker
-hatırlarsın hemen yanımızdaydın kucağında kızımızla-
istediği cevabı vermezsem
sizi de götürmekle tehdit ediyordu karşımda
çatal bakışlarıyla.
Sustum kabaran öfkemle
askerlerin ayaklarında ezildi ev.
Birbirimize dokunduk gözlerimizle
anlatmak zor hatırlamak kadar zor şimdi
daha sütlerin akıyordu memelerinden
izliyordun olup biteni sessizce.
Büyük bir yaranın açılmış ağzından,
kızaran gözlerinden anladım acını.
Yerlere serili kitapların
üzerlerinde darbenin kirli çizmeleri
bütün yazdığım şiirler alındı elimden
külleri kaldı ne yazık.
Kötü bir kış mevsimiydi hiçlik ve yoksunluk adına
ben sen o’yduk
binlerce ellerimiz bağlı
bomboş bir göktü üstümüzde ağaran
sonrası üstümüze yağan bir gece
böyle toplandık evlerden darbe sabahında.
Sen bana ömrümü anlatsana omzumda başın,
kızlarımızı anlat
nasıl yalnız kaldığınızı
çaresizim diyordun
biliyorum bölünmüş haldeydik
ama aklım sizdeydi
sesin gözlerinden işliyordu içime
ne olacağız diye sorma.
O sabah biten şarkılar akıyordu Meriç'in sularında
söğütlerin başı eğilmiş düşünceli bir karamsarlıkla
gözlerim bağlı iki sorguç arasında.
Şiirlerim mi ?
Buldukları bir tek onlardı ellerinde
umutlarım kayıp gitmiş bulutlardı uzaklara.
Gözlerindeki öfkeyi gördüm
aralarındaki konuşmalardan anlıyordum
enseme dayanmış bir silaha benziyordu yüzleri
ama yıldırmıyordu sabrımı
kınından çıkmış bir kılıç gibi yanıtlamıştım soruları.
Günler ağır bir yükü çekerek geçiyordu önümden
fırtına kırmış dallarını ağacın,
nasıl yeşersin ki bir daha
bir çöle bırakılmış göçebe halimizle
kendi alevimizde yanıyorduk.
Seni aramadım sanma, dizlerim kanıyordu
kaç kere geçtim evimizin önünden hayalimde.
Arkamdan kesmişsin unutmak için
hala aynı kızıla boyadığın saçlarını
hangi duvarda asılı resimlerimiz
eylülün küllerinden bunları bulabildim
susuzluğumun renginden sunmak için sana.
Ayvalık, 2023