UMUT

Umut parlatır yaşamı/gümüş gibi
alevlenir toprak/yürür gider.

KIŞ GELDİ

Beyaz bir gül bahçesiydi gece
yorgun bir sızı gibi yayıldı  zamanın içine

kısık bir ışığın altında
örterek üstümüzü.

BİR BAYRAM FOTOĞRAFI

Seni görmeye geldik dedim anneme
boşlukta sallanır gibi bakan gözlerle ağladı
konuşmak yerine.

Torunlarımı kucağına aldı sonra

kaç yıldız öteden

gelen bir ışık
iki torunumun arasından
geçip yayılıyordu odaya

İçimi ısıtan kısacık  o an
kimselere duyurmadan
kimselere görünmeden

çıkıp gittik birlikte

bu görüntüden.

İSTANBUL TRAFİĞİ

Yollarda eylem var eylem!
Oturma grevi yapıyor
Araçlar...

TORUNUM İÇİN ŞİİR

Torunuma

Doğduğu gün Sanem'i kucağıma verdiler 
İlk o an bir ışık düştü hayatıma
bir kuş sürüsü  kondu ağaçlara
Dede oldun dediler birden 

kızacağımı sandılar

Okyanusun o dev dalgalarında kayboldum 
ıssız bir koyda karşıma çıkan

duru bir yalnızlığa gönül koydum
hayat akıp giderken dingin bir sonsuza.

YÜRÜDÜM GECENE

Gözlerindir beni çağıran
Halimi sor dökülen güle
Seni kattım kendime
Bölündüm ve çoğaldım
Yürüdüm gittim sonra gecene.

TÜKENİŞ

Tükendi gözlerinde esin
ektiğin aydınlıklar şimdi kördüğüm.

Geriye acılar kaldı
silinmiş anılarla
eskiyen dostluklar.

Soğudu iyilikler,
körlüğün küllerinde
Uzaklaştı eller.

Böyle nereye gidilir birlikte
nereye ?

KUMSALDA

Denize söz geçiremedim
dalgalar neyim varsa aldı benden

Issız bir kumsalım kaldı geriye
yürüdüm tek başına.

KARA TAHTADAN DÜŞEN KUMRU

“Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür”(*)

Tek renge boyamışlardı çocukluğumuzu
Getirin siyah önlüğümü 

asılacağım yakındır
Yatar şimdi yerde tozlu kara tahtadan düşen bir kumru.
Çocuklar nasıl sevinir ki bayramda
Oyuncak değil bunlar, 

savaş tanklarını beklerken ağrır ayakları
Daha çocuktuk abiler anlayın bizi
Aklımız ermezdi 

büyüklerimizden öğrendik işlediğimiz günahları.
Bizim aşklarımız ağaçlara takılan uçurtmalardı
Bir kızla yakalandığında 

okuldan kovulurdun
Aşklarımızın arkasından sokak köpekleri havlardı
Sevince toz duman olur,
Sel bok götürürdü ortalığı.
Biz neden devrim yapamadık  abiler
Neden ayağımıza takıldı  prangalar
Sürüldük sevdalardan 

kimse sormadı arkamızdan
Gömsünler bizi 

siyah önlüğümüzle gömsünler
Rüyalarımıza gizlenen gökyüzüne
Yatar şimdi yerde tozlu kara tahtadan düşen bir kumru.


(*) Ece Ayhan

Koridor Dergisi

ÖZGÜR ÇOCUK

İhtiyarladım sonunda
kavuştum çocukluğuma

AŞK YALAN BİLMEZ

Kötülük nedir hiç bilmedik
yağmur topladı ellerimiz
kapımız ardına kadar açıktı herkese

arzularımızda dinlendirdik yorgunluğumuzu
nedir bilmedik yalan söylemeyi
kötülük nedir hiç bilmedik senle

TAHILIN SESİNİ DİNLERKEN

Oturmuşum suyun kenarına
tahılın sesini dinliyordum

iki taşın arasından mırıldanır gibi dökülüyordu hayat
bir gülümseme akan derede


Uzaklara düşüyordu çiçeklerin sessiz yığınları
kimse basamıyordu artık onların üstüne...

OKULDAN KAÇAN ÇALIŞKAN

Okuldan kaçmış
Oynuyor parkta tek başına
Çocuk aklınla
Sordukça
Açıyor sırlarını
Yeşil çay bahçeleri varmış
Geldikleri köyde
Buz gibi suları
Okumayı sevmiyormuş

Ama

Ne iş olursa yaparmış
Askerde para biriktirip
İşini kuracakmış sonra
Görün o zaman,
Oğluyla nasıl
Övünecekmiş babası.

GECE

Gece
dağları gizler
acıdan
karları eriyince.

ÖLÜMÜN İYİLİĞİ

Ölüm birleştirir
bıraktığı boşlukta onları

DÜNYAMIZ

Dünya ne güzel dedi adam,
Dünya ne güzeldi
Dünyalarına doyamadılar.

Su içmeye indiler
Birlikte yaşadılar,
Birlikte kocadılar,
Sonra uçup gittiler.

Dünya hep güzel kaldı
Arkalarında.